"Gendergeneeskunde is niet bewezen!" — Cass Review met Andrew Doyle
In The Winston Marshall Show bespreekt Andrew Doyle de Cass Review en de conclusie dat gendergeneeskunde voor kinderen niet is onderbouwd door deugdelijk
Over Andrew Doyle en de Winston Marshall Show
In deze aflevering van The Winston Marshall Show spreekt presentator Winston Marshall met de Britse journalist Andrew Doyle over de Cass Review, het rapport van Hilary Cass over de gendergeneeskunde voor kinderen in Groot-Brittannië. Doyle heeft het onderwerp uitgebreid behandeld, onder meer in zijn programma Free Speech Nation bij GB News en op zijn substack. Het gesprek gaat in op de bevindingen van het rapport, de geschiedenis van de Britse genderzorg, de mediaberichtgeving en de bredere ideologische context.
De bevindingen van de Cass Review
Volgens Doyle is de belangrijkste conclusie van het rapport dat de pediëtrische genderzorg grotendeels niet onderbouwd is. Cass spreekt van een vakgebied dat op wankele fundamenten is gebouwd. Doyle benadrukt dat veel van deze punten al jaren bekend waren bij critici, maar dat het rapport er nu een officiële bevestiging aan geeft. Hij wijst op het idee dat puberteitsremmers tijd zouden geven om na te denken, het zogenoemde "time to think"-uitgangspunt dat teruggaat op het Nederlandse protocol uit 1998. Volgens hem laat het rapport zien dat de werkzaamheid van deze middelen onvoldoende is aangetoond, terwijl er aanwijzingen zijn voor bijwerkingen zoals effecten op botdichtheid en hersenontwikkeling. In bijna alle gevallen, stelt hij, leiden puberteitsremmers tot vervolgbehandeling met geslachtshormonen.
Taal, ideologie en het affirmatieve model
Een terugkerend thema in het gesprek is de taal. Doyle merkt op dat Cass termen als "cisgender" en "sex assigned at birth" gebruikt en stelt dat de ideologie zo diep in instellingen verankerd is dat alleen via die taal nog over het onderwerp gesproken kan worden. Marshall werpt tegen dat dit taalgebruik juist een brug kan slaan naar partijen die het rapport anders zouden afwijzen. Beiden zien het strategische nut ervan in. Doyle bekritiseert het affirmatieve model, waarbij de gevoelens van een kind direct worden bevestigd in plaats van dat andere mogelijke oorzaken worden onderzocht, zoals seksuele oriëntatie, autisme of jeugdervaringen. Hij verwijst naar cijfers uit het rapport over het hoge aandeel jongeren met homoseksuele of biseksuele gevoelens onder de verwijzingen.
Mediaberichtgeving en organisaties
Doyle uit kritiek op de beperkte berichtgeving over de WPATH-files in vergelijking met de Cass Review en stelt dat de BBC herhaalde vragen daarover onbeantwoord liet. Ook bespreekt hij de rol van organisaties als Stonewall en Mermaids, die volgens hem grote invloed hebben gehad op het beleid. Hij pleit voor een terugkeer naar een therapeutische benadering en voor parlementaire steun, waarbij hij oproept mensen die van mening kunnen veranderen mee te nemen in plaats van hen te demoniseren. Tot slot vertelt Doyle dat zijn motivatie voortkomt uit een afkeer van wat hij als onwaarheid beschouwt en uit zijn inzet voor vrijheid van meningsuiting.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.