Julia Hartley-Brewer over het Cass-rapport — "absoluut crimineel" wat er is gedaan
Presentatrice Julia Hartley-Brewer reageert furieus op het Cass-rapport over genderzorg voor kinderen.
Over Julia Hartley-Brewer en Benedict Spence
In deze Engelstalige uitzending bespreekt presentatrice Julia Hartley-Brewer het Cass-rapport, het onderzoek naar de genderzorg voor kinderen in Engeland. Haar gast is conservatief commentator Benedict Spence. Hartley-Brewer reageert fel: ze noemt de behandeling van kinderen die menen transgender te zijn "buitengewoon", "verontwaardigend" en uiteindelijk "crimineel". Samen gaan zij de belangrijkste bevindingen van het rapport langs en bespreken wat er volgens hen mis is gegaan en wat er nu zou moeten gebeuren.
De bevindingen van het Cass-rapport
Het Cass-rapport is opgesteld door kinderarts Hilary Cass, voormalig voorzitter van het Royal College of Paediatrics and Child Health. Het onderzoek nam vier jaar in beslag en telt volgens Hartley-Brewer 388 pagina's; eerder verscheen al een tussentijds rapport. Een kernbevinding is dat er geen goed bewijs bestaat voor de behandeling van kinderen met puberteitsremmers; volgens het rapport rust dat bewijs op wankele fundamenten en ontbreekt bewijs over langetermijnuitkomsten. Cass roept op tot een einde aan puberteitsremmende hormoonbehandelingen onder de 18 en tot extra voorzichtigheid bij jongeren van 17 tot 25 jaar. Een holistische, therapeutische benadering wordt als passender genoemd. Het rapport wijst er ook op dat veel jongeren die menen trans te zijn trauma, verwaarlozing of misbruik hebben meegemaakt, dat velen autisme of andere psychische problemen hebben, of dat het in het geval van meisjes vaak om lesbische jongeren gaat. Voor sociale transitie als positief of negatief is volgens het rapport evenmin duidelijk bewijs.
Kritiek op de gevolgde praktijk
Spence stelt dat veel van wat het rapport beschrijft al lang bekend was, ook bij de betrokken medici. Hij verwijst naar de massale ontslagen bij de kliniek en vraagt zich af hoe deze "mythen" als wetenschappelijk feit in het publieke debat terecht zijn gekomen. Beiden benadrukken dat niet alle artsen hierin meegingen en dat een meerderheid van de artsen feitgericht en rationeel is. Hartley-Brewer benoemt zorgen die volgens haar al bekend waren: dat puberteitsremmers bij kinderen niet onderbouwd waren, dat langetermijneffecten onbekend waren, dat behandelingen onvruchtbaarheid tot gevolg konden hebben en dat kinderen op die leeftijd de gevolgen niet konden overzien. Zij wijst ook op de sterke toename van het aantal meisjes dat zich meldde, van enkele tientallen naar enkele duizenden in korte tijd, en koppelt dat aan sociale media en maatschappelijke invloeden. Volgens haar werden ouders onder druk gezet met de waarschuwing dat hun kind anders zelfmoord zou plegen, wat zij een leugen noemt.
Wat er volgens hen moet gebeuren
Beiden vragen zich af of de politieke, maatschappelijke en media-elites de bevindingen daadwerkelijk zullen volgen, of dat zij "de wetenschap zullen ontkennen" wanneer die hun standpunt niet steunt. Spence verwacht veel weerstand en denkt dat de druk vooral op de Labour-partij moet worden gelegd, die hij als waarschijnlijke volgende regeringspartij ziet. Hij betoogt dat traditionele Labour-gemeenschappen socialer conservatiever zijn dan radicale en gegoede kringen in Londen, en dat zij deze praktijk als kindermishandeling afwijzen. Hartley-Brewer sluit af met de oproep dat men altijd het juiste moet doen als het gaat om de veiligheid van kinderen, en herhaalt de conclusie van het rapport dat kinderen geen puberteitsremmers zouden moeten krijgen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.