Chiara Pique: mijn detransitieverhaal en weg naar zelfacceptatie
Chiara Pique van het Pique Resilience Project vertelt over haar transitie als tiener, de twijfels die ontstonden en haar weg terug naar zelfacceptatie als vrouw. Ze beschrijft hoe online gemeenschappen en sociale beïnvloeding haar identiteitsverwarring vergrootten, en hoe ze na detransitie geleidelijk leerde haar vrouwelijk lichaam te accepteren. Het Pique Resilience Project dat zij mede oprichtte biedt steun aan anderen in hetzelfde proces.
Over Chiara Pique
In dit Engelstalige interview vertelt Chiara, een jonge vrouw die destijds 21 was, haar verhaal over detransitie. Zij identificeerde zich enkele jaren als jongen, maar nam uiteindelijk afstand van die identiteit zonder ooit medisch te zijn getransitioneerd. Zelf noemt ze dit "desisten": ze wilde wel hormonen, maar transitioneerde lichamelijk niet. Chiara is medeoprichter van het Pique Resilience Project, een collectief van vier jonge vrouwen die hun ervaringen met detransitie en desistance delen. Het project ontstond begin dat jaar en wil aandacht vragen voor verhalen die volgens haar vaak ongehoord blijven, en steun bieden aan jongeren die twijfelen over hun gender.
Hoe de wens om te transitioneren ontstond
Chiara begon te twijfelen rond haar zestiende. Het was een geleidelijk proces dat samenviel met een moeilijke periode: ze verloor vriendschappen, raakte geïsoleerd en bracht veel tijd door op sociale media zoals Tumblr en YouTube. Daar keek ze veel naar transitievideo's van trans mannen, die in haar beleving werden geïdoliseerd door honderden bewonderende reacties. Voor iemand die zich een buitenstaander voelde, was dat aantrekkelijk. Ze beschrijft daarnaast onverwerkte trauma en geïnternaliseerde homofobie als factoren. Als vrouw die zich tot vrouwen aangetrokken voelde, leek het idee van een mannelijke identiteit een uitweg uit ongemak over haar seksualiteit en haar lichaam.
Sociale transitie en groeiende twijfel
Omdat haar moeder geen hormonen toestond, beperkte Chiara's transitie zich tot sociale en cosmetische veranderingen: een korte coupe, mannenkleding, het inbinden van haar borst en een aangepaste stem en manier van lopen. Ze leefde naar eigen zeggen in een soort alter ego en voelde zich sterk losgekoppeld van haar lichaam. Achteraf is ze haar moeder dankbaar. Een keerpunt kwam na haar eindexamen, toen ze negen maanden op een paardenboerderij werkte met nauwelijks internet. Door het fysieke werk en de afstand tot sociale media voelde ze zich volwassener en stabieler. Later vond ze online andere mensen die hetzelfde hadden meegemaakt.
Zelfacceptatie, voorzichtigheid en jongeren
Chiara vertelt dat ze het meeste profijt had van het leren accepteren van haar lichaam in plaats van het te veranderen. Ze waarschuwt dat het veranderen van je uiterlijk onderliggende problemen niet wegneemt. Ze noemt rapid onset gender dysphoria als verschijnsel dat volgens haar serieus genomen moet worden, vooral bij jonge meisjes die gevoelig zijn voor sociale invloed. Zij pleit voor terughoudendheid: kinderen laten wachten, meer begeleiding rond besluitvorming, en ouders die twijfelen helpen met informatie. Ze benadrukt dat sommige effecten van medische ingrepen blijvend zijn en dat zulke keuzes daarom zorgvuldig en niet onder tijdsdruk gemaakt moeten worden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.