Charlie Evans op WHRC-conferentie: het transgender kind uitvinden
Toespraak van Charlie Evans op de Women's Human Rights Campaign-conferentie over de medicalisering van gendernonconform gedrag bij kinderen. Zij deelt haar persoonlijke verhaal en waarschuwt voor de bijzondere kwetsbaarheid van lesbische jongeren die worden geleid naar medische transitie in plaats van hun seksualiteit te omarmen. Een krachtige stem vanuit de lesbische gemeenschap over de impact van transideologie.
Over Charlie Evans
Charlie Evans spreekt op de conferentie van de Women's Human Rights Campaign over haar eigen ervaring als kind en tiener die in de gedachte "geboren in het verkeerde lichaam" werd meegezogen. Zij is oprichter van het Detransition Advocacy Network, een organisatie die mensen ondersteunt die schade hebben ondervonden van genderidentiteitsideologie en die middelen toewijst aan de gezondheids- en juridische behoeften van mensen die hun medische of sociale transitie hebben gestaakt of teruggedraaid. Evans benadrukt dat zij geen filosoof, genderexpert of psycholoog is, maar spreekt vanuit eigen ervaring. Na het naar buiten brengen van haar verhaal namen volgens haar honderden mensen, vooral jonge vrouwen, contact met haar op die spijt voelden na hormoonbehandelingen of operaties.
Gendernonconformiteit gemedicaliseerd
Evans betoogt dat gendernonconforme meisjes en vrouwen al decennia worden teleurgesteld door een systeem dat hun gedrag, kleding en hobby's als symptoom ziet van "in het verkeerde lichaam geboren zijn". In plaats van hen aan te moedigen zichzelf te zijn, krijgen zij volgens haar te horen dat als hun lichaam verkeerd voelt, het lichaam dan ook verkeerd is, en dat hormonen en operaties de weg zijn naar hun authentieke zelf. Zij noemt organisaties als Stonewall, Mermaids en zelfs de NHS, die volgens haar het idee verspreidden dat sekse niet bepaalt of je een meisje of jongen bent, maar dat dit een innerlijk gevoel zou zijn. Evans schetst het beeld van een meisje dat opgroeit met druk over uiterlijk en gedrag, zich niet thuis voelt bij wat haar als "vrouw zijn" is aangeleerd, en daaruit concludeert dat zij dan wel een jongen moet zijn. Zij wijst erop dat de diagnostische criteria voor genderdysforie, zoals afwijzing van typisch vrouwelijk speelgoed en kleding, rechtstreeks dergelijke gendernonconformiteit beschrijven.
Kwetsbare jongeren en de roep om onderzoek
Evans wijst op de bijzondere kwetsbaarheid van jongeren met autisme, angstproblemen of een geschiedenis van zelfbeschadiging, en van lesbische jongeren. Zij stelt dat veel detransitioners zich identificeerden als lesbisch of autistisch, of beide, en dat het systeem hen naar een medisch pad leidde in plaats van hen te helpen hun lichaam en seksualiteit te aanvaarden. Zij bekritiseert het gebrek aan onderzoek naar niet-chirurgische manieren om genderdysforie te behandelen en vraagt waar de studies zijn die hulp bieden zonder onomkeerbare gevolgen zoals onvruchtbaarheid, verlies van seksuele functie en grote operaties. Volgens haar zou de keuze moeten zijn om de samenleving aan te passen aan gendernonconforme mensen, niet hun lichaam aan de samenleving. In de aansluitende vragenronde delen ook andere aanwezigen, waaronder een detransitioner, hun ervaring: wat hen aan het denken zette was vaak een persoon die een alternatief verhaal bood en vragen stelde bij het beeld dat transitie iedereen gelukkig en gezond maakt. Evans pleit voor het zachtjes naar voren brengen van dat alternatieve perspectief, zonder mensen als barrière tegenover zich te zetten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.