Charlie Evans op Lesbian Strength-conferentie 2019
Charlie Evans spreekt op de Lesbian Strength-conferentie over de medicalisering van gendernonconformiteit bij kinderen. Ze belicht de bijzondere kwetsbaarheid van lesbische jongeren die worden aangemoedigd te transitioneren in plaats van hun seksualiteit te omarmen. Een persoonlijk verhaal over haar eigen detransitiereis en de bredere gemeenschap die zij probeert te ondersteunen.
Over Charlie Evans
Charlie Evans spreekt op de Lesbian Strength-conferentie (2019) over haar eigen ervaring met genderidentiteit en detransitie. Ze vertelt dat ze als zeventienjarige haar borsten afbond, haar haar afschoor en ervan overtuigd was dat ze geen meisje maar een jongen was. Ze haatte de aandacht voor haar borst, haar menstruatie en de manier waarop jongens naar haar keken, en herkende zichzelf in stereotiepe "jongensdingen" zoals auto's, sport en interesse in meisjes. Vrienden, online chatrooms en zorgverleners bevestigden dat gevoel: ja, je bent een jongen. Tien jaar later kijkt ze daar anders op terug en deelt ze waarom haar inzicht is veranderd.
Gendernonconformiteit en de hersenontwikkeling
Evans beschrijft hoe ze geloofde dat jongens en meisjes zich op bepaalde manieren horen te gedragen en voelen, en dat wie daarvan afwijkt mogelijk "in het verkeerde lichaam" zit. Niemand moedigde haar aan om gewoon gendernonconform te zijn; in plaats daarvan werd haar gevoel bevestigd. Als bioloog plaatst ze daar haar persoonlijke theorie tegenover: tijdens de adolescentie is de prefrontale cortex, het deel van de hersenen dat impulsen, beslissingen en het overzien van gevolgen aanstuurt, nog niet volgroeid. Die rijping wordt aangedreven door geslachtshormonen die tijdens de puberteit toenemen. Ze merkt op dat veel mensen rond hun vijfentwintigste detransitioneren, ongeveer de leeftijd waarop de hersenen volgroeid raken, en vraagt zich af of daar een verband ligt. Ze benadrukt dat hier weinig wetenschappelijk onderzoek naar bestaat.
Puberteitsremmers en de kwetsbaarheid van lesbische jongeren
Evans uit zorgen over het geven van puberteitsremmers en kruislingse hormonen aan minderjarigen, ruim voordat het hersengebied voor besluitvorming is ontwikkeld. Ze stelt dat het stilzwijgen in de wetenschappelijke gemeenschap over de veiligheid hiervan haar verontrust, en dat wie eenmaal met remmers begint volgens haar moeilijker terugkomt op dat pad. Daarnaast wijst ze op de bijzondere kwetsbaarheid van lesbische jongeren: veel gendernonconforme meisjes voelen zich niet thuis bij verwachtingen over vrouw-zijn, missen lesbische rolmodellen en komen weinig steungroepen tegen die deze ideologie afwijzen. Ze noemt de druk om mensen die zichzelf lesbiennes noemen maar mannen zijn als seksuele partner te accepteren, een druk die volgens haar niet bij heteromannen wordt gelegd.
Boodschap aan haar jongere zelf
Tot slot richt Evans zich tot haar jongere zelf: je bent niet geboren met het verkeerde lichaam of de verkeerde hersenen. Er is volgens haar geen mismatch tussen lichaam en geest, alleen seksistische ideeën over wat het betekent om man of vrouw te zijn. Vrouw-zijn is geen gevoel of emotie maar biologie, los van interesses, hobby's of kleding, en het afwijzen van traditionele beelden van vrouwelijkheid maakt iemand geen man. Ze laat weten zelf geen puberteitsremmers te hebben gebruikt en zich nu prettig te voelen in haar eigen lichaam. Haar slotgedachte: bevrijding is niet je lichaam aanpassen aan de samenleving, maar de samenleving aanpassen aan jou, en geen enkel kind wordt in het verkeerde lichaam geboren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.