Chloe Cole over haar detransitie-reis — CPAC DC 2025
Chloe Cole spreekt op CPAC DC 2025 over haar detransitiereis, haar activisme en de politieke strijd om minderjarigen te beschermen tegen onomkeerbare genderzorg. Ze bespreekt wat er is veranderd in het politieke klimaat en hoe detransitioners een steeds grotere rol spelen in het beleidsmatige debat over jeugdgenderzorg.
Over Chloe Cole
In deze Engelstalige video, opgenomen tijdens de Conservative Political Action Conference (CPAC) in 2025, spreekt Chloe Cole met presentator Tony Katz over haar persoonlijke geschiedenis. Cole transitioneerde als minderjarige en detransitioneerde later. In het gesprek vertelt ze chronologisch hoe haar twijfels over haar identiteit ontstonden, welke medische stappen volgden en waarom ze uiteindelijk op haar transitie terugkwam. Het interview richt zich op haar ervaring als individu en op de vraag hoe minderjarigen beschermd kunnen worden tegen onomkeerbare keuzes.
Hoe haar twijfels begonnen
Cole vertelt dat ze van jongs af aan worstelde met haar identiteit en met hoe ze zichzelf aan de wereld liet zien. Ze beschrijft zichzelf als creatief en als iemand die anders dacht dan haar omgeving; later vernam ze dat ze een leerstoornis heeft en mogelijk op het autismespectrum zit. Rond haar achtste begon ze vroeg in de puberteit te komen, wat volgens haar zonder veel begeleiding tot beangstigende aandacht leidde. Ze noemt ook een seksueel misbruik als een van de ervaringen die haar bang maakten om vrouw te worden. Cole legt een verband tussen neurodivergentie en genderdysforie: volgens haar zijn mensen die anders denken vaak vatbaarder, geneigd tot hyperfocus en op zoek naar antwoorden, ook waar er misschien geen probleem is. Via een online transgemeenschap, grotendeels bestaande uit andere kinderen die op haar leken, ging ze geloven dat ze eigenlijk een jongen was.
Het medische traject en de detransitie
Op haar twaalfde sprak Cole met haar ouders over haar gevoelens. Ze benadrukt dat haar ouders dit niet wilden en aanvankelijk nee zeiden tegen de artsen; ze geloofden niet dat ze een jongen was, maar werd volgens Cole verteld dat het een kwestie van leven of dood was en dat hun kind anders mogelijk zelfmoord zou plegen. Cole beschrijft dat ze het middel Lupron kreeg en daarna gedurende ongeveer drie jaar, van haar dertiende tot zestiende, wekelijkse testosteroninjecties. Op haar vijftiende onderging ze een dubbele borstamputatie. Rond haar zestiende detransitioneerde ze; de operatie was volgens haar een keerpunt waarop ze besefte hoe ingrijpend de gevolgen voor haar lichaam waren en dat ze later moeder wilde worden. Ze vertelt dat veel van haar vrienden uit de gemeenschap daarna uit haar leven verdwenen en dat sommigen haar lastigvielen omdat ze over haar ervaring sprak.
Haar boodschap aan ouders
Tegen het einde van het gesprek geeft Cole een korte boodschap aan ouders. Ze zegt dat ouders hun kind het beste kennen en dat het geslacht van een kind niet veranderd kan worden. Volgens haar zijn kinderen mooi als de jongen of het meisje die ze zijn, met alle eigenschappen die hen uniek maken. Ze roept ouders op om zich te verzetten tegen krachten die hun kind volgens haar willen wegnemen of willen laten geloven dat ze iemand anders zijn, en om hun kind te helpen op een gezonde manier een identiteit op te bouwen. Cole vermeldt dat ze online te vinden is via X, Instagram en YouTube.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.