Chloe Cole vertelt over haar gendertransitie en detransitie (2024)
Chloe Cole, die als twaalfjarige begon met transitie en op haar vijftiende een dubbele mastectomie onderging, vertelt in 2024 haar volledige verhaal. Ze bespreekt de langetermijngevolgen van de medische ingrepen en haar oproepen aan beleidsmakers om minderjarigen beter te beschermen. Een van de meest bekende en krachtige getuigenissen in het internationale debat over genderzorg voor kinderen.
Over Chloe Cole
Chloe Cole is een jonge vrouw uit de Central Valley in Californië. In dit interview vertelt ze, op haar negentiende, haar verhaal aan presentator Sean. Ze groeide op als jongste van vijf kinderen in wat ze zelf een doorsnee gezin noemt, met twee oudere broers en twee oudere zussen. Als kind voelde ze zich een tomboy en herkende ze zich naar eigen zeggen meer in haar mannelijke leeftijdsgenoten dan in de meisjes om haar heen. Haar getuigenis gaat over hoe ze als minderjarige een medisch transitietraject inging en daar later op terugkwam.
Vroege twijfel en de rol van online gemeenschappen
Cole beschrijft dat ze al rond haar achtste of negende jaar in een vroege puberteit kwam. De lichamelijke veranderingen die daarbij hoorden voelden voor haar te vroeg en brachten ongemak en ongewenste aandacht met zich mee. Ze had het gevoel ergens fundamenteel anders te zijn dan de vrouwen en meisjes om haar heen, en vroeg zich af waarom ze niet als jongen geboren was. Rond haar twaalfde leerde ze via sociale media de transgendergemeenschap kennen. Het waren naar haar zeggen geen beroemdheden of influencers, maar kinderen van haar eigen leeftijd die over vergelijkbare gevoelens spraken. Die online contacten bevestigden voor haar het idee dat ze in werkelijkheid een transgender jongen was. Ze koos een nieuwe naam, knipte haar haar korter, droeg jongenskleding en begon stap voor stap meer mensen in haar omgeving in te lichten.
De reactie van haar ouders en de zorgverleners
Toen Cole het haar ouders vertelde, reageerden die naar eigen zeggen geschokt; ze hadden zoiets bij geen van de andere kinderen meegemaakt en zagen het vooral als een mentaal gezondheidsprobleem. Ze brachten haar naar een therapeut bij een particuliere zorgverlener, in de hoop dat ze zou leren omgaan met haar gevoelens via zelfexpressie en niet via onomkeerbare ingrepen. Volgens Cole werden haar ouders echter niet toegelaten tot de therapiekamer en bleven ze in het ongewisse over wat er besproken werd. Toen haar ouders zelf met de behandelaars spraken, kregen ze volgens haar te horen dat snelle transitie nodig was omdat deze identiteit aangeboren zou zijn en dat het weigeren van die zorg het risico op een suïcidale dochter zou vergroten. Cole stelt dat er nauwelijks tegenwerping kwam en dat de volwassenen die haar hadden moeten begeleiden in plaats daarvan het oordeel van een naar haar zeggen eenzaam en naïef kind volgden.
Het begin van het medische traject
In het interview vertelt Cole dat ze rond haar dertiende begon met puberteitsremmers, op een moment dat ze naar eigen zeggen al ongeveer vier jaar bezig was met deze ontwikkeling. Haar verhaal schetst hoe haar gevoelens van twijfel als kind, versterkt door online gemeenschappen, uitmondden in een snel ingezet medisch traject zonder dat er volgens haar werd doorgevraagd naar de oorsprong van die gevoelens. Het fragment vormt het begin van haar bredere getuigenis over de gevolgen van medische ingrepen bij minderjarigen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.