De kijk van een detransitioner op de transgenderbeweging — Chloe Cole aan de Universiteit van Utah (YAF)
Chloe Cole geeft live aan de Universiteit van Utah een lezing over haar persoonlijke ervaringen met transitie en detransitie en haar kritische kijk op de
Over Chloe Cole
Chloe Cole vertelt in deze lezing aan de Universiteit van Utah, georganiseerd door Young Americans for Freedom, over haar ervaring als voormalig transgender tiener. Ze begon op haar twaalfde aan een transitie van vrouw naar man, kreeg op haar dertiende puberteitsremmers en testosteron en onderging op haar vijftiende een dubbele borstamputatie. Op haar zestiende besloot ze te detransitioneren. Ze beschrijft die weg heen en terug als bijzonder pijnlijk, maar ook als een leerzame ervaring waarmee ze anderen wil bereiken.
Haar weg door transitie en terug
Als kind voelde Cole zich anders dan haar leeftijdgenoten. Ze had onopgemerkte autisme, werd gepest en kreeg op haar negende vroeg de puberteit. Het veranderende lichaam was moeilijk te aanvaarden, en door vergelijking met anderen, vooral op sociale media, kreeg ze het idee dat ze beter af zou zijn als jongen. Volgens haar werden deze op zich gewone gevoelens door haar artsen omgevormd tot iets anders. De puberteitsremmer Lupron bracht haar in een toestand die zij vergelijkt met een vroege overgang, met klachten als opvliegers en vermoeidheid. Testosteron gaf eerst een gevoel van euforie en zelfvertrouwen, maar dat verdween later. Ze beschrijft hoe een aanranding op school haar wantrouwen versterkte en haar dieper in de transitie dreef, hoe een borstbinder een dagelijkse last werd en hoe ze uiteindelijk operatie zocht.
Het keerpunt en haar boodschap
Na de operatie bleef het verwachte gevoel van afronding uit. Tijdens lessen psychologie over moederschap en gezin ging Cole zich afvragen of ze ooit kinderen zou willen, en wat het verlies van vruchtbaarheid en borstvoeding voor haar zou betekenen. Dat besef bracht haar tot detransitie, een keuze die haar bijna al haar vrienden en de steun van de transgemeenschap kostte. Tegelijk vond ze nieuwe verbondenheid bij andere detransitioners. In de vragenronde gaat ze in op gespreksvoering met ouders en kinderen, op cultuur als belangrijke oorzaak, op de rol van het gezin en op haar opvatting dat deze behandelingen bij minderjarigen niet zouden moeten plaatsvinden. Ze pleit voor meer aandacht voor onderliggende mentale klachten en voor een culturele verandering die jongeren leert hun waarde te ontlenen aan hun karakter en niet aan hun lichaam.
Discussie en kritische vragen
De lezing wordt gevolgd door een uitgebreide vraag-en-antwoordsessie waarin niet iedereen het met haar eens is. Een aanwezige stelt kritische vragen over spijtcijfers en wijst op onderzoek dat zou wijzen op lage spijtpercentages, terwijl Cole tegenwerpt dat detransitioners volgens haar vaak uit studies worden weggelaten en dat goede gegevens ontbreken. Ook over volwassenen, vergelijkingen met andere ingrepen en culturele invloed wordt heen en weer gepraat. Cole houdt vast aan haar kernpunt dat kinderen niet medisch zouden moeten worden getransitioneerd en dat de zorg zich meer op onderliggende problemen zou moeten richten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.