De transgendergemeenschap steunde mij niet — Chloe Cole live op Freedom Conference
Chloe Cole spreekt live op de Freedom Conference over hoe de transgendergemeenschap haar in de steek liet toen ze twijfels begon te uiten en uiteindelijk koos voor detransitie. Ze beschrijft het isolement dat volgde en hoe ze desondanks haar missie om andere jongeren te beschermen heeft voortgezet.
Over Chloe Cole
Chloe Cole is een twintigjarige Amerikaanse detransitioner die zich inzet tegen medische transitie bij minderjarigen. In deze toespraak op een Freedom Conference, georganiseerd door Young America's Foundation, spreekt ze voor een zaal met studenten. Ze vat haar eigen verhaal samen: tussen haar twaalfde en zestiende geloofde ze dat ze een transgender jongen was, kreeg ze puberteitsremmers en testosteron en onderging ze een dubbele borstamputatie, om vervolgens te detransitioneren. Ze vertelt dat ze inmiddels door het land reist om haar verhaal te delen in parlementen, bij het Congres en vooral op universiteitscampussen.
Protest en de houding "death before detransition"
Cole beschrijft hoe ze bij vrijwel elke campus wordt geconfronteerd met grote groepen demonstranten. Ze vergelijkt de moderne transgenderbeweging met een geloof dat een spiritueel vacuüm vult, en noemt de leus "death before detransition" — volgens haar een teken dat sommige activisten dreigen met zelfdoding omdat zij de werkelijkheid niet aankunnen. Ze trekt een parallel met het gedrag van een sekte. Tegelijk zegt ze begrip te hebben voor de wanhoop erachter, omdat haar eigen transitie destijds de basis van haar hele leven was geworden.
De "wokeness flood" en gevestigde belangen
Een centraal beeld in haar toespraak is wat zij de "wokeness flood" noemt: een vloedgolf van ideologie die instituties overspoelt en pas later zichtbaar schade achterlaat. Ze wijst op financiële en professionele belangen — DEI-kantoren, ziekenhuisketens met genderklinieken, en loopbanen die op deze kaders zijn gebouwd. Ze stelt dat er vooruitgang wordt geboekt: volgens haar hebben 26 staten beperkingen ingevoerd en staat Kansas op het punt de 27e te worden. Ze noemt dat ziekenhuizen als Seattle, New York en L.A. Children's hormoonbehandelingen pauzeren, maar waarschuwt dat dit deels strategisch is en dat wetten en uitvoeringsbesluiten weer kunnen worden teruggedraaid. Daarom pleit ze voor federale wetgeving en voor rechtszaken tegen artsen.
Geloof als keerpunt
Cole plaatst haar verhaal nadrukkelijk in een christelijk en conservatief kader. Ze vertelt dat geloof voor haar het ontbrekende stuk was en dat de steun en "accountability" van christelijke mensen om haar heen haar hielpen na haar detransitie. Ze citeert Efeziërs 6:12 over een strijd tegen geestelijke machten, beschrijft haar tegenstanders niet als vijanden maar als lijdende "broeders en zusters", en betoogt dat mededogen niet betekent dat je alles moet bevestigen. Voor haar is de strijd uiteindelijk spiritueel en breder dan het thema transgenderisme alleen.
Vraag-en-antwoordsessie
In de afsluitende Q&A gaat Cole in op uiteenlopende vragen van studenten. Ze stelt dat ook bij volwassenen deze ingrepen volgens haar de artseneed schenden en dat het intrekken van medische licenties gepast kan zijn. Op de vraag of psychische problemen voortkomen uit transgenderisme antwoordt ze dat het volgens haar andersom is: onderliggend trauma, autisme of andere kwetsbaarheid gaat eraan vooraf. Ze pleit voor meldplicht van scholen richting ouders, bekritiseert universiteiten die haar lezingen tegenhouden, en vertelt dat haar eigen ommekeer pas ná de operatie kwam, toen ze besefte wat het verlies van vruchtbaarheid en de mogelijkheid tot borstvoeding voor haar zou betekenen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.