De mislukkingen van genderbevestigende zorg: Chloe Cole's getuigenis voor het Congres
Op 27 juli 2023 getuigde Chloe Cole voor het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden over de genderbehandeling die ze als tiener onderging en waarvan ze nu levenslang spijt heeft. Haar getuigenis bevatte een oproep aan het Congres om gendermedische ingrepen bij minderjarigen te verbieden. Het was een van de emotioneel meest indringende getuigenissen in het politieke debat over dit onderwerp.
Over Chloe Cole
Chloe Cole is een achttienjarige vrouw uit de Central Valley in Californië. In deze getuigenis voor het Amerikaanse Congres vertelt ze hoe ze als minderjarige zowel een medische gendertransitie doorliep als weer detransitioneerde. Ze begon en eindigde dit traject volledig binnen haar tienerjaren, op de middelbare school. Met haar verhaal wil ze voorkomen dat wat haar overkwam ook andere kinderen treft, en ze sprak haar steun uit voor wetgeving die zulke ingrepen bij minderjarigen tegenhoudt.
Het transitietraject als minderjarige
Rond haar twaalfde begon Cole, na jaren als jongensachtig meisje en buitenbeentje, te geloven dat ze eigenlijk een jongen was. Ze knipte haar haar, droeg jongenskleding en schreef haar ouders een brief waarin ze vroeg hun zoon te mogen zijn. Haar ouders, die weinig van het onderwerp wisten, stuurden haar naar een therapeut in de hoop de oorzaak van haar onrust te vinden. Volgens Cole gebeurde dat niet: de therapeuten en latere genderspecialisten bevestigden uitsluitend haar identiteit, zonder grondige psychologische evaluatie. Haar ouders kregen te horen dat kinderen al vroeg zeker zijn van hun genderidentiteit en dat hun dochter zonder transitie waarschijnlijk zelfmoord zou plegen. Onder die druk stemden ze toe. Op haar dertiende kreeg ze puberteitsremmers en testosteron, en kort voor haar zestiende onderging ze een dubbele borstamputatie.
Spijt en blijvende gevolgen
In haar laatste schooljaren merkte Cole dat ze haar vrouwelijkheid miste en dat sociale relaties als jongen minder vervullend voelden. Tijdens een online psychologieles over ouderschap en kinderontwikkeling besefte ze dat ze later zelf kinderen wilde, iets wat door haar medische keuzes mogelijk onbereikbaar is geworden. Ze stopte abrupt met haar transitie. Cole beschrijft uiteenlopende lichamelijke gevolgen: gewrichts- en rugpijn, problemen met de urinewegen, een veranderde botstructuur, verlies van gevoel in haar borststreek en huidtransplantaten die jaren na de operatie nog vocht lekken. Ze vertelt dat ze over de ernstigste complicaties vooraf niet werd geïnformeerd en dat ze zich vele malen suïcidaal voelde tijdens het detransitioneren.
Een oproep aan beleidsmakers
Cole stelt dat haar traject een tekortkoming was van haar zorgverleners: haar ouders kregen geen alternatieven en werden niet volledig voorgelicht over de gevolgen, en bijkomende aandoeningen werden niet uitgesloten. Pas later bleek ze op het autismespectrum te zitten. Ze roept beleidsmakers op om deze ingrepen bij minderjarigen te voorkomen, maar wijst er ook op dat verbieden alleen niet genoeg is. Volgens haar groeit het aantal mensen dat spijt heeft van hun transitie en wil detransitioneren, terwijl er geen zorgstandaarden voor deze groep bestaan. Ze pleit ervoor dat er een zorgmodel komt dat mensen met genderdysforie van alle leeftijden daadwerkelijk helpt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.