Chloe Cole: ik was een transjongen — nu heb ik mijn ware zelf gevonden
Chloe Cole begon op 12-jarige leeftijd met de transitie en onderging op 15 jaar een dubbele mastectomie. In dit uitgebreide interview vertelt ze hoe ze haar beslissing terugdraaide en hoe ze leeft met de permanente gevolgen van haar medische behandeling. Ze pleit actief voor het verbod op medische transitie voor minderjarigen en deelt haar verhaal als waarschuwing voor andere jongeren.
Over Chloe Cole
Chloe Cole is een Amerikaanse detransitioner die als tiener een medische gendertransitie doorliep en die later terugdraaide. Ze kwam op haar twaalfde uit bij haar familie en begon zich als jongen te presenteren; op haar dertiende startten artsen met puberteitsremmers en kort daarna met testosteron. Op haar vijftiende onderging ze een dubbele mastectomie. Op haar zestiende stopte ze met transitioneren en keerde ze terug naar haar geboorte-identiteit als vrouw. In dit Engelstalige interview voor een Filipijns-katholiek programma vertelt ze haar verhaal en gaat ze ook in op haar half-Filipijnse achtergrond.
Hoe de transitie begon
Cole beschrijft zichzelf als een wat onhandige, creatieve tomboy die moeite had aansluiting te vinden bij leeftijdsgenoten en weinig houvast voelde bij haar identiteit. Rond haar twaalfde kwam ze via internet, vooral Instagram, in aanraking met de transgendergemeenschap. Veel jongeren daar leken op haar: ook zij worstelden met hun plek en leken die via een transgenderidentiteit gevonden te hebben. Zo begon ze te denken dat zij er misschien ook een van was. Vrienden op school reageerden afwijzend, terwijl online contacten meegingen in haar verhaal. Haar ouders wilden haar helpen maar waren overvallen; ze zochten hulp bij een psycholoog. Volgens Cole werden haar ouders tijdens die sessies buiten de kamer gehouden en kregen ze te horen dat het zonder medische behandeling levensbedreigend voor haar kon worden, met verwijzing naar zelfmoordcijfers. Onder die druk tekenden haar ouders voor de behandeling.
Gevolgen van de behandeling
De puberteitsremmers ervoer ze als pijnlijke injecties met zware bijwerkingen, waaronder opvliegers en een gevoel van vervlakking. Ze betwist het idee dat blokkers volledig omkeerbaar of risicoloos zijn. Testosteron gaf haar aanvankelijk energie en zelfvertrouwen en veranderde haar lichaam snel: een diepere stem binnen enkele weken, bredere schouders en meer spiermassa. Toch bleef ze worstelen, onder meer met het verwerken van emoties en met het dagelijks dragen van een binder. Na de borstoperatie kwam de verwachte opluchting niet; ze beschrijft rouw om haar oude lichaam. Een les over gezin en kinderen deed haar beseffen dat ze later moeder wilde worden, wat haar bracht tot het besluit te stoppen. Bij het detransitioneren verloor ze de steun van haar artsen en van een deel van haar omgeving, maar vond ze houvast bij een online gemeenschap van andere detransitioners.
Haar boodschap
Cole pleit ervoor dat medische gendertransitie niet bij minderjarigen wordt toegepast en dat onderliggende problemen, zoals trauma en andere psychische factoren, eerst worden aangepakt. Tegen jongeren die met hun lichaam worstelen zegt ze dat er niets mis is met hoe ze geboren zijn en dat ongemak met jezelf bij het opgroeien hoort. Ze deelt ook hoe haar gemengde Filipijnse achtergrond bijdroeg aan haar gevoel van vervreemding, en spreekt over sport, waar zij naar eigen zeggen door de hormonen een oneerlijk voordeel had en daarom niet meedeed. Sinds haar zeventiende vertelt ze haar verhaal publiekelijk en spande ze een rechtszaak aan tegen haar artsen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.