Chloe Cole: Transitie-operatie was de grootste vergissing van mijn leven
Chloe Cole, die als kind medisch transitioneerde en op haar vijftiende een dubbele mastectomie onderging, vertelt hoe ze tot het besef kwam dat het een vergissing was. Ze beschrijft de onomkeerbare schade aan haar lichaam en haar verdriet om het verlies van de mogelijkheid om ooit kinderen te voeden. Een diepgaand en eerlijk verhaal over de risico's van genderbevestigende zorg voor minderjarigen.
Over Chloe Cole
Chloe Cole is een jonge vrouw die als kind medisch transitioneerde en daar later spijt van kreeg. In deze video vertelt ze haar eigen verhaal. Ze beschrijft hoe ze biologisch een meisje is, maar op haar twaalfde besloot dat ze als jongen verder wilde. Elke stap van haar transitie werd toegejuicht, maar gaandeweg drong tot haar door dat ze nooit een man zou worden. Ze groeide op met beide ouders en vier oudere broers en zussen, speelde graag buiten en met video's en Lego, en omschrijft zichzelf als een tomboy. Ze vertelt dat ze op het autismespectrum zit en van jongs af aan moeite had om aansluiting te vinden bij andere meisjes.
Hoe de twijfel ontstond
Cole beschrijft hoe ze zich begon af te vragen wat haar van andere meisjes onderscheidde. Ze worstelde met haar lichaamsbeeld: in de media en online zag ze vooral zeer vrouwelijke, gebogen lichaamsvormen, terwijl ze zelf atletischer gebouwd was, bredere schouders had en haar haar kort wilde dragen. Ze kreeg het gevoel dat er iets mis met haar was. Sociale media, vooral het beeldgerichte Instagram, leerde haar haar uiterlijk en oppervlakkige eigenschappen boven alles te waarderen. Ze hoorde van anderen vooral negatieve verhalen over het vrouw-zijn: de puberteit, menstruatie, zwangerschap en menopauze werden als pijnlijk en beangstigend beschreven, terwijl niemand het over de goede kanten had. Online kwam ze in aanraking met content over lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender identiteiten, en leerde dat ze, naar eigen zeggen, geen meisje hoefde te zijn maar zelf kon kiezen.
Affirmatieve zorg en de operatie
Cole knipte haar haar kort, droeg jongenskleren en ging een binder gebruiken om haar borst plat te drukken. In een brief aan haar ouders kwam ze uit en vroeg om met een nieuwe naam te worden aangesproken. Haar ouders zagen het als een psychiatrische kwestie en zochten hulp, maar volgens haar werd ze bijna meteen alleen maar bevestigd, zonder dat werd onderzocht welke factoren in haar leven een rol speelden bij haar genderdysforie. De medische professionals vertelden haar ouders dat transitie de enige manier was om de dysforie op te lossen en dat ze anders suicidaal kon worden. Op haar vijftiende onderging ze de verwijdering van haar borsten. Vlak na de operatie was ze blij, maar in de maanden daarna ging het emotioneel slechter. Ze miste het om er als meisje uit te zien, kocht stiekem make-up en jurken, en voelde zich gevangen omdat ze door de testosteron niet langer vrouwelijk oogde.
Detransitie en spreken
Een psychologieles op school over kinderontwikkeling, moederschap en borstvoeding bracht het besef dat ze iets onomkeerbaars had opgegeven. Ze voelde schuld en spijt over het verlies van de mogelijkheid om haar toekomstige kinderen borstvoeding te geven, en kampt tot op de dag van vandaag met complicaties van de operatie. Toen ze online over haar spijt begon te praten, kreeg ze vijandige reacties van transgender personen die ze als vrienden zag; ze zwichtte aanvankelijk voor die druk. Toch ontdekte ze dat er steeds meer mensen zijn die detransitioneren, desisteren of hun transitie betreuren. Inmiddels spreekt ze openlijk over haar ervaring, heeft ze nieuwe vrienden gemaakt en de band met haar familie hersteld. Ze waarschuwt dat de stelling dat de wetenschap rond het medisch transitioneren van kinderen vaststaat, niet klopt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.