Ze heeft spijt van haar gendertransitie — het volledige verhaal van Daisy Strongin
Daisy Strongin begon haar medische transitie op 18-jarige leeftijd. Vier jaar later heeft ze spijt van de onomkeerbare ingrepen die haar lichaam permanent
Over Daisy Strongin
In dit uitgebreide interview vertelt Daisy Strongin haar verhaal: van een verwarrende jeugd, via een medische gendertransitie die ze op haar achttiende begon, tot haar besluit om te detransitioneren. Ze beschrijft hoe ze als kind al het gevoel had liever een jongen te willen zijn, hoe ze in de middelbare school met haar identiteit worstelde en hoe ze uiteindelijk testosteron ging gebruiken en een borstamputatie liet doen. Inmiddels leeft ze weer als vrouw, is ze getrouwd en moeder, en blikt ze terug op de keuzes die ze maakte.
De rol van internet en sociale druk
Daisy benadrukt hoe groot de invloed van internet was. Als naar eigen zeggen verlegen, depressieve tiener bracht ze veel tijd door op Tumblr en YouTube, waar ze de term "genderqueer" tegenkwam en zich voor het eerst herkend voelde. Ze keek op naar trans-influencers en raakte er bijna door gefascineerd. Online las ze ook over suïcidecijfers en de boodschap dat je jezelf iets aan zou kunnen doen als je trans bent en niet transitioneert. Daardoor werd het voor haar plotseling veel serieuzer. Ze stelt dat ze zonder toegang tot sociale media waarschijnlijk nooit getransitioneerd zou zijn, en dat de online wereld op den duur reëler voor haar voelde dan haar echte leven.
Een snelle medische route
Toen ze achttien werd, zocht Daisy uit hoe ze aan testosteron kon komen. Via een "informed consent"-route bij een lgbtq-kliniek in Chicago, waarvoor geen verwijzing van een therapeut nodig was, kreeg ze tijdens één afspraak van ongeveer een uur testosteron voorgeschreven en zette ze ter plekke haar eerste injectie. Ze herinnert zich dat ze dacht hoe makkelijk dat ging. Ze wist niet wat de hormonen met haar zouden doen, maar wilde het risico nemen. Twee jaar later onderging ze een borstamputatie omdat ze ervan uitging haar leven lang trans te zullen blijven. Ze zegt dat de procedure voor mensen onder de achttien zeker niet zou moeten kunnen, en dat ze er destijds nog te onvolwassen voor was.
Spijt en detransitie
Na het afronden van haar transitie kwamen de twijfels. Daisy voelde zich incompleet en geïsoleerd, en vroeg zich af hoe haar leven eruit had gezien zonder de ingrepen. Tijdens de coronaperiode, in mei 2020, besloot ze op een donderdag haar testosteroninjectie niet meer te nemen. De wens om kinderen en een gezin te krijgen werd belangrijker. Ze beschrijft hoe beangstigend het was, maar ook hoe er een gevoel van rust kwam toen ze de genderidentiteit losliet. Inmiddels is ze getrouwd en heeft ze kinderen. De gevolgen van de borstamputatie, zoals het niet kunnen geven van borstvoeding, blijven moeilijk. Ze zegt nog steeds met spijt te leven en het zichzelf lastig te kunnen vergeven, maar voelt zich comfortabeler nu ze als vrouw leeft. In het laatste deel vertelt ze ook over haar terugkeer naar het geloof en haar weg naar het katholicisme.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.