Daisy Strongin — na top surgery en hormonen wilde ze moeder worden
Daisy Strongin onderging als jong volwassene een borstverwijdering (top surgery) en hormoonbehandeling.
Over Daisy Strongin
Daisy Strongin is op het moment van opname 24 jaar oud. Ze begon in 2015, toen ze 17 was, met transitie en identificeerde zich bijna precies vijf jaar als trans. In mei 2020, op haar 22e, begon ze met detransitie. In deze video blikt ze terug op hoe ze als tiener besloot ingrijpende, blijvende veranderingen aan haar lichaam te laten uitvoeren en hoe ze daarna haar weg terugvond.
Hormonen en de drang naar onomkeerbaarheid
Daisy vertelt dat ze zich vanaf de middelbare school ongemakkelijk voelde en zich voortdurend mannelijk wilde presenteren. Op haar 18e ontdekte ze dat ze testosteron kon krijgen via informed consent: een kliniek bespreekt de mogelijke risico's en je tekent ervoor. In haar ervaring werden die risico's gebagatelliseerd en lag de nadruk op de esthetische veranderingen. Ze beschrijft dat haar stem blijvend lager werd, dat haar gezicht permanente vermannelijking onderging en dat ze nog steeds wat gezichtsbeharing heeft. Ook noemt ze emotionele veranderingen, zoals woede en agressieve impulsen die ze niet eerder kende. Opvallend is dat ze het onomkeerbare karakter destijds juist als iets positiefs zag: ze had zichzelf mentaal getraind om zich vast te leggen op haar keuze en niet van gedachten te veranderen.
De dubbele mastectomie en het gevoel achteraf
Na ongeveer drie jaar transitie en twee jaar testosteron onderging Daisy in 2018 wat in de trans-gemeenschap top surgery heet. Ze benoemt dat dit eufemisme staat voor een dubbele mastectomie, en vindt het opvallend dat de operatie niet zo wordt genoemd als wat ze objectief is. Volgens haar wil men zo de indruk wekken dat de ingreep niet zwaar is, terwijl die haar leven ingrijpend veranderde. Direct na de operatie had ze last van uitslag over haar hele lichaam en moest ze met drains rondlopen die vocht en bloed afvoerden. Toen die werden verwijderd, voelde ze zich euforisch; op dat moment voelde het goed. Een phalloplastie wilde ze nooit: te invasief en te risicovol. Ze veranderde wel haar naam en documenten, met een mannelijke naam en een rijbewijs dat haar geslacht als mannelijk vermeldde. Toch bleef het beloofde gevoel van rust en eenheid met zichzelf uit. Toen haar vader haar zijn zoon ging noemen, voelde ze schuld in plaats van bevestiging, omdat ze wist dat hij een dochter had grootgebracht. Ze had het gevoel dat iedereen loog en dat ze niet kon zijn wie ze werkelijk was.
Het verlangen naar moederschap
Een belangrijke reden voor haar detransitie was de kinderwens. Als tiener zag ze het krijgen van kinderen als iets voor heel later, alsof dertig jaar oud honderd jaar verderop lag. In 2019, toen ze zich nog als trans identificeerde, zocht ze op wat draagmoederschap kost en schrok van het bedrag. Daarna besefte ze dat ze zelf een lichaam had dat zwanger kon worden, tenzij wat ze zichzelf had aangedaan dat onmogelijk had gemaakt. Uit angst voor de uitkomst durfde ze geen vruchtbaarheidsspecialist te bezoeken. Haar detransitie viel samen met het ontmoeten van haar latere echtgenoot, die haar leerde kennen toen ze zich nog als trans identificeerde. Na een periode van scheiding tijdens de lockdown vertelde ze hem dat ze ging detransitioneren. In 2022 is ze getrouwd en zwanger. Door de mastectomie kan ze niet borstvoeding geven, iets wat ze met haar verloskundige moest bespreken. Ze besluit met de vaststelling dat ze een vrouw is: niet als identiteit, maar gewoon als wat ze is.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.