Bevestigen van genderwens kind is "volledig fout" — Dr. David Bell bij Cass Review

Over Dr. David Bell

Dr. David Bell is een clinicus die verbonden was aan de Tavistock, de NHS-genderdienst voor kinderen en jongeren in Engeland en Wales. In 2018 schreef hij een rapport dat gebaseerd was op gesprekken met een aantal behandelaars die bij die genderdienst werkten. Dat rapport bracht volgens hem een reeks ernstige zorgen aan het licht. In dit gesprek koppelt hij die zorgen aan de Cass Review, die hij omschrijft als het meest grondige en uitgebreide onderzoek naar genderzorg voor kinderen dat ooit waar ook ter wereld is uitgevoerd. Hij stelt dat de eerder geuite zorgen door dat onderzoek worden bevestigd, en benadrukt vooral hoe verdrietig hij het vindt dat generaties kinderen en jongeren zo ernstig in de steek zijn gelaten.

Bevestiging versus exploratie

Volgens Bell is het zogeheten affirmatiemodel een volledig verkeerde klinische houding geweest. Wanneer bijvoorbeeld een meisje zegt dat zij eigenlijk een jongen is, is het bevestigen van die wens volgens hem de verkeerde reactie. De juiste klinische houding is neutraliteit, exploratie en het begrijpen van de andere, vaak complexe problemen die deze kinderen hebben en die zich uiten via leed rond gender. Hij stelt dat de Cass Review hierover duidelijk is: deze kinderen hadden meervoudige problemen en zijn in de steek gelaten, eerst doordat ze op een medisch traject werden gezet dat ongepast was, en daarnaast doordat hun overige problemen niet goed werden aangepakt. Hij noemt aanzienlijke zorgen over de schade door puberteitsremmers en cross-sekse hormonen.

Puberteitsremmers en het beloop bij kinderen

Op de vraag of er gevallen zijn waarin het voorschrijven van puberteitsremmers aan minderjarigen gepast zou zijn, antwoordt Bell eenvoudig: nee. Hij vindt het niet juist om over een transgenderkind te spreken, maar over een kind dat meervoudige problemen uit via leed rond gender. Hij erkent dat sommige van deze kinderen later in hun leven, bijvoorbeeld in hun twintiger jaren, alsnog kunnen besluiten te willen transitioneren, maar volgens hem suggereert het bewijs dat dit een zeer kleine minderheid betreft. Vooraf is niet vast te stellen welke kinderen tot welke groep behoren. Wie later wel transitioneert, doet dat op een andere basis: na veel nadenken, met tijd om te exploreren en in een betere psychologische positie om een afweging te maken. Deze kinderen waren volgens hem niet in staat om die afweging te maken.

Intimidatie van behandelaars

Bell vertelt dat clinici bang waren om als transfoob over te komen en daarom niet durfden te spreken. Van de tien behandelaars die met hem kwamen praten, weigerden er negen hem in zijn kamer in de Tavistock te zien uit angst gezien te worden door hun leidinggevenden bij de genderdienst. Velen waren al geïntimideerd. Hij noemt homoseksuele en lesbische clinici die bezorgd waren dat kinderen niet over gender maar over seksualiteit in verwarring waren, en die van zaken werden gehaald. Volgens hem speelde dit overal in NHS-diensten: wie zorgen uitte over de invloed van ideologie werd geïntimideerd. Hij verwijst naar Sonia Appleby, de verantwoordelijke voor kinderveiligheid, die haar zaak voor een arbeidsrechtbank bracht en won. Het probleem is volgens hem cultureel en breder dan de Tavistock alleen, maar de slinger is nu aan het doorslaan en de Cass Review geeft daar volgens hem grote vaart aan.

Bronnen

• YouTube — Dr. David Bell over de Cass Review