Mijn moeder vertelde artsen dat mijn trans-identiteit plotseling was — Magda
Mijn moeder vertelde artsen dat mijn trans-identiteit plotseling was — Magda
Over Magda
Deze opname is gemaakt voor GenSpect ter gelegenheid van Detrans Awareness Day 2024. Magda is een vrouw uit Polen die zich rond 2006 bij een trans-gemeenschap aansloot en eind 2006 of 2007 begon met testosteron. Zij is inmiddels bezig met detransitie. Het gesprek wordt gevoerd door de begeleider van een steungroep waar Magda sinds ongeveer juni van het voorgaande jaar aan deelneemt; die groep richt zich op sociale vaardigheden en onderlinge steun van lotgenoten in plaats van op therapie. De begeleider is afkomstig uit Zuid-Afrika en woont nu in Zweden, en heeft een achtergrond in de psychologie. Hij verwijst ook naar andere mensen die hierover publiek spreken, zoals Laura Becker en James Caspian.
Onzichtbare detransitie en gebrekkige cijfers
Magda legt uit dat het onderwerp in Polen minder zichtbaar is dan in de Verenigde Staten, Canada of het Verenigd Koninkrijk, omdat vrijwel niemand in de media erover spreekt. Veel mensen stoppen volgens haar in stilte: sommigen na een korte periode hormonen, anderen pas na operaties. Ze verlaten de gemeenschap zonder iemand te vertellen dat ze de transitie beëindigen, vaak uit schaamte. Daardoor zijn deze ervaringen nauwelijks terug te vinden. Magda wijst er ook op dat een juridische detransitie administratief op dezelfde manier verloopt als een transitie en daardoor in de statistieken opnieuw als transitie wordt geteld, niet als detransitie. Mensen die hun ID nooit lieten aanpassen, blijven helemaal buiten beeld. Toen zij zelf in een Poolse online groep aangaf bezig te zijn met detransitie en op zoek was naar een specialist voor een verklaring, werd ze zonder bericht uit twee groepen verbannen.
Vragenlijsten, taal en het beeld van "altijd al trans"
Volgens Magda kloppen lage percentages spijt vaak niet, omdat detransitioners zich niet meer in trans-omgevingen bevinden of er zwijgen, en omdat enquêtes beginnen met vragen als "wat zijn je voornaamwoorden?" Dat ervaart zij als belastend en als teken van vooringenomenheid in het onderzoek zelf. De antwoordopties zijn volgens haar vooraf vastgelegd en sluiten aan op verklaringen als gebrek aan steun van ouders of pesten, terwijl haar eigen reden was dat ze simpelweg niet langer het andere geslacht wilde zijn. Ze beschrijft ook hoe ze als kind jaloers was op jongens, wat in de gemeenschap werd uitgelegd als typisch "trans". Nu zij zegt dat de medische transitie verkeerd voor haar was, krijgt ze te horen dat ze tegen artsen heeft gelogen. Magda weerlegt dat: zij vertelde dingen uit haar leven die waar waren, maar verzweeg andere delen. Haar moeder vertelde de specialisten dat het gevoel plotseling was opgekomen en dat Magda zich altijd als een meisje had gedragen. Toch volgde snel een behandeling. Volgens haar zou iemand met een traumatische achtergrond juist langdurig moeten worden onderzocht, in plaats van na enkele vragen hormonen te krijgen.
Steun zonder bevestiging
Beiden benadrukken dat hun zorg juist bij trans-personen ligt en bij het medicaliseren van een kwetsbare groep. De begeleider wijst op hersenontwikkeling die doorloopt tot ongeveer 25 jaar en op de invloed van internet en sociale media. Magda waarschuwt om mensen die spijt hebben niet hard te veroordelen of belachelijk te maken, omdat ze zich dan terugtrekken. Voor jongeren bepleit ze steun in het dagelijks leven en het beperken van internet, zonder een nieuwe identiteit te bevestigen, omdat sociale bevestiging volgens haar de stap naar verdere medicalisering juist vergroot.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.