De leugens die ik geloofde — 3 detransitioners vertellen
Drie detransitioners bespreken welke leugens en valse beloften hen op het transitiepad hebben gebracht en hoe ze nu terugkijken op de informatie die ze kregen van zorgverleners en activisten. Hun verhalen onthullen een patroon van misleiding en te rooskleurige voorspellingen die jongeren aanzetten tot beslissingen met levenslange gevolgen.
Over de sprekers
In deze video komen drie detransitioners aan het woord: Chloe Cole, El Palmer en Claire. Ze stellen zich voor als jonge vrouwen die het medische transitiepad hebben bewandeld en daar later op zijn teruggekomen. Eén van hen beschrijft zichzelf als twintigjarige detransitioner. Samen vertellen ze welke voorstellingen en beloften hen ertoe brachten te geloven dat transitie de enige weg naar geluk was, en hoe zij daar nu op terugkijken. Hun getuigenissen schetsen een gedeeld patroon: jong, zoekend naar een identiteit, en op een leeftijd waarop levenslange medische keuzes werden gemaakt.
Een vroege identiteitscrisis
De sprekers vertellen dat hun transitie begon in een periode van verwarring en kwetsbaarheid. Een van hen beschrijft een jeugd als tomboy, een leerprobleem en de moeite om een eigen identiteit op te bouwen. Op twaalfjarige leeftijd raakte zij gehecht aan de transgemeenschap; in diezelfde periode werd zij seksueel misbruikt, waarna zij zich kort daarna trans ging noemen. Ze ging geloven dat ze een jonge man was die vastzat in het lichaam van een jonge vrouw, en kreeg de indruk dat ze zich alleen heel en gelukkig zou voelen door dat beeld na te jagen. De medische stappen begonnen vroeg: de een kreeg op haar dertiende puberteitsremmers, een ander startte rond haar vijftiende met testosteron, en meerderen ondergingen op jonge leeftijd een dubbele borstamputatie.
Het besef en de terugkeer
Volgens de sprekers duurde het minder dan een jaar voordat het besef kwam dat de behandeling hen niet dichter bij hun doel bracht. Terugkeren naar hun oorspronkelijke identiteit als jonge vrouw was geen makkelijke beslissing, maar zij beschrijven dat ze vrijheid vonden in het aanvaarden van wat ze niet konden veranderen, en in het inzicht dat ze zichzelf nooit hadden hoeven veranderen. Ze benadrukken dat er een groeiend aantal detransitioners is dat al voor de meerderjarigheid terugkwam op de transitie.
Oproep aan beleidsmakers en ouders
De sprekers roepen wetgevers op om kinderen te beschermen tegen het worden van levenslange medische patiënten en pleiten ervoor minderjarigen niet te laten transitioneren. Ze wijzen erop dat er volgens hen veel onderzoeksgeld naar de voordelen van medische transitie gaat, maar nauwelijks naar de mogelijke schade, en bepleiten meer aandacht voor onderbouwde behandelingen voor kinderen met genderverwarring. Aan ouders geven ze mee waakzaam en betrokken te zijn, te letten op wat hun kind online doet en zelf het gesprek aan te gaan voordat anderen dat doen. Ze waarschuwen dat kinderen via school, leeftijdsgenoten, games of media met deze ideeën in aanraking komen en ontraden ouders nadrukkelijk om een kind te bevestigen in een gewenste naam, voornaamwoorden of identiteit. Tot slot richten ze zich tot jongeren met genderdysforie: het probleem ligt niet in het lichaam, en met tijd kunnen onzekerheden uitgroeien tot kracht.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.