Detransitie: De Olifant in de Kamer (documentaire)
Documentaire die de groeiende groep detransitioners belicht die spijt hebben van hun gendertransitie.
Over deze documentaire
Deze documentaire doet verslag van een bijeenkomst die werd georganiseerd rond de lancering van een advocacy-netwerk voor detransitioners. De avond werd geopend door Charlie Evans en bracht detransitioners, medische experts en betrokkenen samen om openlijk te spreken over de groeiende groep mensen die hun gendertransitie ongedaan maken. De olifant in de kamer waaraan de titel refereert is detransitie zelf: een onderwerp dat volgens de sprekers binnen genderzorg en activisme vaak onbesproken blijft. Het evenement werd gefilmd, maar niet live uitgezonden, om sprekers de ruimte te geven hun verhaal te delen.
Stemmen van detransitioners
Een centraal onderdeel van de bijeenkomst zijn de getuigenissen van vrouwen die zelf zijn gedetransitioneerd. Verschillende van hen vertellen hoe zij zich jarenlang als trans identificeerden, soms vanaf hun tienerjaren, en later hun keuze herzagen. Een van de sprekers, Ellie uit België, identificeerde zich vier jaar lang als trans en begon op haar zestiende met transitie; ongeveer een half jaar voor het evenement besloot zij te detransitioneren nadat zij meer inzicht kreeg in de oorspronkelijke redenen achter haar transitie. Nino vertelt dat zij twee jaar transgender was en haar opvatting herzag toen zij besefte dat haar gevoelens meer samenhingen met een eetstoornis en andere onderliggende problemen. De sprekers benadrukken dat zij niet uit haat spreken, maar uit een gevoel van solidariteit en zusterschap met anderen voor wie transitie de klachten niet heeft verlicht.
Perspectief van clinici
Naast de detransitioners spreken ook professionals uit de zorg. Stella O'Malley, psychotherapeut uit Ierland, vertelt over haar eigen jeugd, waarin zij volgens haar nu genderdysforie zou worden genoemd, en hoe die in de loop van de tijd verdween. David Bell, psychiater, plaatst kritische kanttekeningen bij de genderzorg en spreekt over wat hij ervaart als een ideologie die moeilijk ter discussie te stellen is. Een andere spreker, jarenlang verbonden aan een jeugd-genderdienst, beschrijft hoe het aantal aanmeldingen daar sterk toenam en waarom zij zich nu wil inzetten voor detransitioners. Hannah Ryan, werkzaam in de acute geneeskunde en klinisch onderzoek, pleit ervoor dat de medische besluitvorming rond jongeren met genderdysforie zich sterker richt op onderzoek en bewijs, en ziet detransitioners als een groep die kan helpen kritische vragen scherper te krijgen.
Een gesprek op gang brengen
De organisatoren leggen uit dat zij de bijeenkomst hebben opgezet om vrouwen een platform te geven wier stem volgens hen vaak wordt gemist. Het evenement is volgens hen geen plek met één gedeelde mening over genderidentiteit; de aanwezigen verschillen onderling van opvatting, maar zijn verenigd in steun voor detransitioners. Ook leden van een groep die opkomt voor lesbiennes waren aanwezig; zij wijzen op zorgen die volgens hen specifiek lesbiennes raken. De sprekers uiten verontrusting over de gevolgen van transitie op jonge leeftijd en over de rol van sociale media. De avond eindigt met de oproep om het gesprek over detransitie breder te voeren en de ervaringen van deze vrouwen serieus te nemen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.