Detransitie: de olifant in de kamer — deel 2
Uitgebreide discussie over de groep detransitioneerders die zwijgen uit angst voor sociale repercussies. Meerdere ervaringsdeskundigen bespreken de drempels bij het terugkomen op een gendertransitie en waarom detransitie zo lang een taboe bleef. De video maakt de onzichtbare groep zichtbaar die de statistieken over spijt onderschatten.
Over deze paneldiscussie
In dit tweede deel van "Detransitie: de olifant in de kamer" vertelt een panel van jonge vrouwen over hun gendertransitie en het besluit om daar weer op terug te komen. Zij begonnen als tiener met identificeren als trans of non-binair en startten op jonge leeftijd met een sociale of medische transitie. In het gesprek staat steeds één woord centraal dat zij zelf naar voren brengen: realiteit. Ze willen vooral overbrengen dat genderdysforie volgens hun ervaring serieus genomen moet worden, maar dat een medische transitie niet vanzelfsprekend de juiste oplossing is.
Dysforie van buitenaf
Een terugkerend thema is dat de panelleden hun dysforie niet als een probleem binnen henzelf zijn gaan zien, maar als iets dat van buitenaf werd opgelegd. Verschillende deelnemers vertellen dat ze zich als tiener niet konden voorstellen om als vrouw, en zeker niet als oudere lesbische vrouw, op te groeien. Ze misten voorbeelden van masculiene vrouwen of lesbiennes in hun omgeving. Daarbij speelde internet een grote rol: online vonden ze transitie als ogenschijnlijke uitweg uit iets waar ze bang voor waren. Eén deelneemster beschrijft hoe ze, ondanks een liberale familie die zei dat masculien zijn oké was, dat in de praktijk bij niemand om haar heen terugzag. Ze koppelt dit aan geïnternaliseerde homofobie: het concept "homo zijn" accepteerde ze wel, maar een toekomst als oudere lesbische vrouw kon ze zich niet voorstellen.
Chirurgie en gezondheid
Het gesprek gaat ook over operaties. Een deelneemster vertelt over een mastectomie en een hysterectomie waarbij haar eierstokken werden verwijderd, met als doel zo dicht mogelijk bij een mannelijk lichaam te komen. Ze trekt een parallel met haar eerdere eetstoornis: dezelfde minachting voor de eigen gezondheid en dezelfde focus op het lichaam dat ze wilde hebben. Ze stelt dat een hysterectomie en het verwijderen van de eierstokken iemand niet minder vrouwelijk maken, en noemt deze ingrepen daarom castratie in plaats van geslachtsverandering. Meerdere panelleden uiten zorgen over de manier waarop chirurgen, volgens hun ervaring, aanstuurden op vervolgoperaties zoals een falloplastiek, in plaats van ruimte te bieden om het verlies van lichaamsdelen te verwerken.
Terugkomen op de transitie
De deelnemers beschrijven detransitie niet als een bewust eenmalig besluit, maar als een geleidelijk besef. Voor de een sloop de twijfel binnen via een non-binaire identiteit die uiteindelijk niet samenviel met het besef lesbisch te zijn. Een ander vertelt dat ze zoveel energie had gestoken in het overtuigen van haar ouders en vrienden, dat ze zichzelf jarenlang geen twijfel toestond. Gesprekken met een oudere radicale lesbienne en het meedoen aan een lesbisch basketbalteam vormden voor haar keerpunten. Een derde realiseerde zich dat transitie wel een symptoom verlichtte, zoals de haat tegen haar borsten, maar de onderliggende problemen niet wegnam. De panelleden bespreken ook hoe zij online "leugenaar" worden genoemd en hoe sommigen het verbod op conversietherapie zien als een risico wanneer het accepteren van het eigen lichaam daaronder zou kunnen vallen. Ze benadrukken het belang van een platform om hun verhaal te delen en pleiten voor meer ruimte en representatie voor jonge vrouwen en lesbiennes.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.