Detransitie — True Colours aflevering 2
De tweede aflevering van de True Colours-serie over detransitie, met persoonlijke getuigenissen en analyse van de factoren die mensen naar transitie en vervolgens detransitie leiden. De serie geeft een diepgaand inkijk in de ervaringen van detransitioners en de lessen die de samenleving hieruit kan trekken.
Over deze aflevering
Dit is de tweede aflevering van de True Colours-serie over detransitie. In deze aflevering komt een persoon aan het woord die negen jaar lang als trans man leefde en uiteindelijk besloot te detransitioneren. Zij vertelt openhartig over haar grootste spijt: de borstverwijdering die ze op te jonge leeftijd onderging. De getuigenis schetst hoe een combinatie van persoonlijke achtergrond, sociale invloed en medische begeleiding tot ingrijpende, onomkeerbare keuzes leidde.
Achtergrond en sociale invloed
Ze groeide op in een conservatieve omgeving met strikte beelden van wat een man of vrouw hoorde te zijn. Onbewust zag ze vrouwen als zwak en onderdanig, en merkte ze dat mannen meer respect kregen. Daardoor ontwikkelde ze een afkeer van vrouwen en van zichzelf als vrouw. Rond haar zeventiende begon ze te twijfelen aan haar gender, zonder zeker te zijn van wat ze wilde. Ze beschrijft dat ze daarna oudere trans personen ontmoette, dertigplussers, die haar gevoelens uitlegden als bewijs dat ze transgender en eigenlijk een man was. Omdat ze geen hechte gemeenschap of familie had, gaven deze mensen haar een gevoel van verbondenheid, wat hun invloed op haar besluit volgens haar groot maakte.
Medische gevolgen en gebrek aan voorlichting
Ze begon met testosteron via injecties en een gel. Ze kreeg klachten zoals atrofie, zwelling, problemen met toiletgang, huiduitslag en knobbels onder de huid bij de injectieplek. Naar eigen zeggen heeft ze, jaren na het stoppen, nog steeds atrofie en plasproblemen. Na de borstverwijdering ontstond een hematoom waarvoor een tweede ingreep nodig was, en de tepeltransplantatie liet vervorming en littekenweefsel achter. Ze stelt dat niemand, niet de arts, de therapeut of de chirurg, haar de langetermijngevolgen uitlegde. Ze wist alleen dat testosteron haar stem zou verlagen en gezichtshaar zou geven, maar niets over risico's voor de vruchtbaarheid, botten of het kunnen geven van borstvoeding, iets wat ze als groot verlies ervaart omdat ze kinderen wil.
Detransitie en zorgen over minderjarigen
Na de operatie ervoer ze postoperatieve depressie en directe spijt; ze begon zichzelf weer te beschadigen en deed in 2020 een ernstige zelfmoordpoging die haar dagen in coma bracht. Pas daarna aanvaardde ze dat er iets moest veranderen. Ze beschrijft dat detransitie moeilijk wordt gemaakt: ingrepen om transitie te ondersteunen worden vergoed, maar herstel zoals borstreconstructie of laser-ontharing niet, en een therapeut sloot haar dossier nadat ze had aangegeven te willen detransitioneren. Ze uit scherpe kritiek op het gemak waarmee hormonen en operaties beschikbaar zijn, ook voor jonge mensen, en op de rol van volwassen invloeden bij beslissingen van tieners. Haar oproep is om kinderen kind te laten zijn en hen niet te belasten met keuzes met levenslange gevolgen.
Bronnen
- YouTube — Detransitie — True Colours aflevering 2
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.