Detransitioner: Spijt van bodemoperatie, aanklacht tegen Big Pharma en haatcampagnes van trans-activisten
In dit interview deelt Ritchie, een mannelijke detransitioner die zijn NHS-kliniek aanklaagt, zijn spijt over de bodemoperatie die hij onderging. Hij spreekt over zijn pogingen om farmaceutische bedrijven ter verantwoording te roepen en de intense haatcampagnes die trans-activisten tegen hem voeren. Een confronterend en indringend getuigenis over de menselijke tol van medische transitie en de gevaren van dissidentie in het trans-debat.
Over Ritchie en dit gesprek
In deze aflevering van The Blaire White Project gaat Blaire White in gesprek met Ritchie, een mannelijke detransitioner uit het Verenigd Koninkrijk. Ritchie vertelt dat hij sinds 2014 oestrogeen gebruikt en pas dit jaar, na ongeveer een half jaar, begon met detransitioneren: hij veranderde zijn naam en presentatie en bekijkt nu of hij wil stoppen met oestrogeen. Hij beschrijft hoe hij lang zweeg uit schaamte over zijn keuzes, en hoe het contact met andere detransitioners hem het gevoel gaf eindelijk toestemming te krijgen om terug te keren. Een gesprek met een andere man die hetzelfde had meegemaakt was voor hem een keerpunt: de uitputting die deze man beschreef herkende hij volledig.
Complicaties na de bodemoperatie
Ritchie onderging een penisinversie met scrotumtransplantaat, een ingreep die hij als zeer zwaar omschrijft. Tijdens de operatie verloor hij veel bloed. Hij hield er een vernauwde urethra aan over, waardoor plassen aanvankelijk extreem pijnlijk was; hij heeft revisies nodig gehad en moet periodiek onder narcose een urethrale dilatatie ondergaan. Hij beschrijft blijvende klachten: hij kan zijn blaas niet goed legen, heeft pijn bij lopen en zitten, opengesprongen hechtingen, weinig gevoel en moeite met dilatatie. Seks is voor hem vrijwel onmogelijk geworden. Volgens Ritchie werd hij na het herstel grotendeels aan zijn lot overgelaten door de genderkliniek. Hij vertelt dat hij vóór de operatie tweemaal weigerde, maar na herhaalde vragen en jaren wachten uiteindelijk toestemde.
Hormonen, gemiste diagnoses en kritiek op de zorg
Ritchie bespreekt zijn eigen ervaring met de invloed van hormonen op energie, libido en stemming, en uit zorgen over langetermijneffecten. Hij benadrukt dat hij geen onderzoeker is en pleit voor onafhankelijk, internationaal onderzoek door mensen zonder belang in de uitkomst. Hij vertelt dat bij hem ernstige dwangstoornis (OCD) werd vastgesteld en dat hij kampte met angst, depressie en verslavingsproblemen, maar dat deze comorbiditeiten in de genderkliniek werden weggezet als bijzaak. Toen hij na de operatie spijt uitte, werd dat volgens hem toegeschreven aan zijn OCD, waarna hij werd doorverwezen en ontslagen. Hij koppelt zijn traject ook aan geïnternaliseerde homofobie en een jeugd waarin hij zich anders voelde. Ritchie en White bespreken hun gedeelde indruk dat complicaties bij deze operaties vaker voorkomen dan publiek wordt erkend.
Reacties, juridische stappen en zijn doel
Ritchie vertelt dat zijn verhaal op sociale media viraal ging en media-aandacht trok, en dat hij sindsdien veel vijandige reacties krijgt, vooral van mensen binnen de trans-gemeenschap. Hij verwijst naar een lopende rechtszaak en zegt daarom niet alles te kunnen delen. Hij wil zichzelf niet permanent als activist profileren, maar hoopt dat zijn openheid anderen aanmoedigt om te spreken. Zijn doel is meer en beter onderzoek, betere voorlichting over de rol van natuurlijke hormonen, en oprechte hulp voor zowel detransitioners als transgender personen. White spreekt waardering uit voor zijn openheid en kwetsbaarheid in het interview.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.