De detransitioner-rechtszaken die WPATH blootleggen
Advocaat Josh Payne vertegenwoordigt meerdere detransitioners die hun artsen aanklagen voor medische wanpraktijken. In dit interview bespreekt hij hoe de uitgelekte WPATH-bestanden en de precedentvormende uitspraken de toekomst van transgenderzorg bij minderjarigen kunnen veranderen. Hij legt uit waarom de juridische druk de enige effectieve manier blijkt om verandering te bewerkstelligen.
Over Josh Payne
Advocaat Josh Payne vertegenwoordigt detransitioners en families die schade ondervonden van medische transitieprocedures. In deze toespraak schetst hij hoe een groeiende reeks rechtszaken het fundament onder de transgendergeneeskunde onder druk zet. Hij verwijst naar de WPATH Files, gepubliceerd door Michael Shellenberger en Mia Hughes, waaruit volgens hem interne discussies bleken over het onvermogen van jongeren om in te stemmen met procedures die hun vruchtbaarheid raken, omdat een kind de betekenis van seksueel functioneren of ouderschap niet kan overzien.
De WPATH-bestanden en de zaak-Alabama
Payne vertelt dat aanvullende documenten aantoonden dat WPATH samenwerkte met het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid onder de regering-Biden om leeftijdsgrenzen uit zijn aanbevelingen te schrappen. Deze informatie kwam boven in een rechtszaak waarin de staat Alabama zijn wet ter bescherming van minderjarigen verdedigde. Bij het uitpluizen van eerder niet-openbare correspondentie ontdekte Alabama volgens Payne niet alleen die samenwerking, maar ook dat WPATH de principes van evidence-based geneeskunde niet had gevolgd zoals het had beweerd.
De Skrmetti-uitspraak van het Supreme Court
De uitdaging tegen de wet van Tennessee bereikte als eerste het Amerikaanse Supreme Court, in de zaak die bekendstaat als Skrmetti. Alabama deelde in een amicus-brief mee wat het had ontdekt over de politieke oorsprong en het gebrek aan onderbouwing van WPATH's aanbevelingen. Het hof bevestigde de wet van Tennessee en gaf beleidsmakers volgens Payne het groene licht om burgers te beschermen. De hoofdopinie van opperrechter Roberts erkende het zwakke bewijs voor medische interventies bij kinderen en citeerde de conclusie uit het Cass-rapport dat het bewijs voor puberteitsremmers en hormonen "opmerkelijk zwak" is en dat er geen goed bewijs is over de langetermijnuitkomsten. Tijdens de zitting erkenden de uitdagers volgens Payne dat bewijs ontbreekt voor de claim dat transitieprocedures suïcide voorkomen. Rechter Thomas wees in een aanvullende opinie op het gevaar van het vertrouwen op zogenoemde experts.
Rechtszaken, schikkingen en wetgeving
Payne beschrijft dat zijn kantoor namens detransitioners een amicus-brief indiende. Veel van zijn cliënten hadden onderliggende problemen zoals trauma, autisme, depressie of angst, en kregen volgens hem te horen dat affirmatie hun klachten zou oplossen. Uit getuigenverhoren blijkt volgens Payne dat zelfs WPATH's eigen normen vaak niet werden gevolgd: artsen die hormonen bleven voorschrijven terwijl de mentale toestand verslechterde, chirurgen die opereerden zonder verwijzing, en therapeuten die uitsluitend affirmeerden. Hij noemt verjaringstermijnen een groot obstakel en wijst op North Carolina, dat de termijn om te procederen verlengde. Volgens Payne stijgen de premies voor medische aansprakelijkheidsverzekeringen, sluiten klinieken zoals Children's Hospital Los Angeles en Children's National in Washington DC, en stuurde het DOJ meer dan twintig dagvaardingen. Hij noemt ook voorgestelde federale wetgeving, de Chloe Cole Act, en meldt dat de zaak van Chloe Cole verdergaat in de rechtbank in plaats van in arbitrage.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.