Detransitioners Unheard — Ze zeiden dat ik nooit spijt zou krijgen
Ian werd door zijn behandelaars omschreven als "het ideale geval" met het minste risico op spijt. Toch heeft hij zijn transitie teruggedraaid en spreekt
Over Ian en zijn verhaal
In deze video vertelt Ian zijn verhaal als detransitioner. Hij beschrijft hoe zijn behandelaars hem omschreven als het ideale geval: volgens hen liep hij het minste risico om ooit spijt te krijgen van zijn keuze. Toch draaide hij na acht jaar zijn transitie terug. Zijn getuigenis werd gedeeld dankzij Genspect en gaat over de vraag hoe iemand die door artsen als modelpatiënt werd gezien alsnog tot een heel andere conclusie kwam over wat hij werkelijk nodig had.
Een jeugd vol onzekerheid
Ian schetst een kindertijd die werd getekend door angst en instabiliteit. Toen hij zeven was verliet zijn vader het gezin, wat diepe sporen naliet. Hij keerde zijn verdriet naar binnen en raakte ervan overtuigd dat hij waardeloos en niet te beminnen was. Op achtjarige leeftijd stond hij, na een verhaal dat een jongen een meisje zou kunnen worden, met een schaar bij zijn lichaam, tot zijn broer hem onderbrak. Veelvuldig verhuizen maakte zijn omgeving onzeker, en hij durfde nauwelijks vriendschappen aan te gaan. Sport hield hem overeind, maar een knieblessure nam dat houvast weg en stuurde hem het internet op, waar hij in het geheim begon te experimenteren met vrouwenkleding.
De transitie en het keerpunt
Ian vertelt dat hij via internet een vrouw, Zoe, leerde kennen, die hem voor het eerst aanvaardde. Zijn geluk raakte verweven met de transgenderidentiteit die hij voor zichzelf had opgebouwd. Bij zijn eerste afspraak vertelde hij naar eigen zeggen het verhaal van de persoon die hij in zijn hoofd had gecreëerd, waarbij ongemakkelijke details achterwege bleven. Volgens hem stelden de artsen geen kritische waarom-vragen. Na jaren van medicatie, hormonen en uiteindelijk operatie merkte hij dat zijn angst niet verdween. Het keerpunt kwam toen Zoe de relatie wilde beëindigen: in dat moment besefte hij, zoals hij het zelf verwoordt, dat hij vooral een onzekere jongeman was geweest die door de wereld bemind wilde worden.
Hoop na detransitie
Ian benadrukt dat hij zijn verhaal juist wilde delen omdat hij het niet op een uitzichtloze noot wilde laten eindigen. Hij beschrijft dat dezelfde artsen die zijn transitie aanmoedigden terughoudend waren toen hij terug wilde, en hem pas laat therapie aanboden. De weg terug noemt hij zwaar, maar hij vertelt wat er in de vier jaar daarna veranderde: hij houdt nu al jaren een baan, kreeg meerdere promoties, liet verslavingen achter zich, stopte met antidepressiva, vond een gemeenschap en geloof, en trouwde uiteindelijk met Zoe, met wie hij een gezin wil stichten. Zijn boodschap aan anderen die lijden is om niet in wanhoop te leven, maar naar een authentieker bestaan toe te werken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.