Ongehoorde detransitioners #3: 'Ze zeiden dat ik het nooit zou spijten'
In de serie over ongehoorde detransitioners deelt een deelnemer hoe medisch personeel hem verzekerde dat hij nooit spijt zou krijgen van zijn transitie — en hoe die belofte uitkwam. Zijn verhaal illustreert hoe zorgverleners de risico's minimaliseerden en jongeren aanmoedigden zonder eerlijk te zijn over de mogelijkheid van spijt.
Over Ian en de serie Detransitioners Unheard
In deze aflevering van de serie over ongehoorde detransitioners vertelt een man die zichzelf Ian noemt zijn verhaal. Volgens hem noemden zijn artsen hem het toonbeeld van een transvrouw en legden ze vast dat hij tot de mensen behoorde met het kleinste risico ooit spijt te krijgen van zijn keuze. Hij transitioneerde acht jaar lang en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat die belofte niet klopte. Hij brengt zijn ervaring naar buiten met dank aan Genspect, dat hem de ruimte gaf om te spreken.
Een jeugd vol onzekerheid en afwijzing
Ian beschrijft een onzekere jeugd. Zijn vader verliet het gezin toen hij zeven was, en hij keerde zijn verdriet naar binnen met het idee dat hij waardeloos en niet te beminnen was. Als kind hoorde hij het verhaal dat een jongen een meisje zou worden als hij zijn penis afsneed; op zijn achtste stond hij met een schaar bij zijn genitaliën, totdat zijn broer hem onderbrak. Door veel verhuizingen, pesterijen om zijn accent en zijn vroege baardgroei voelde hij zich onzeker over zijn lichaam. Sport hield hem op de been, maar een knieblessure nam dat houvast weg, waarna hij zich terugtrok op het internet en in het geheim met vrouwenkleding begon te experimenteren.
Transitie, twijfel en operatie
Online ontmoette Ian een vrouw, Zoe, die hem als eerste accepteerde. In zijn relatie raakte zijn geluk vervlochten met de transgenderidentiteit, en hij besloot te transitioneren. Bij zijn eerste afspraak vertelde hij naar eigen zeggen het verhaal van de persoon die hij in zijn hoofd had gevormd en liet ongemakkelijke details weg; hij geloofde dat verhaal oprecht en de artsen vroegen niet door. Hij ging in transitie, gebruikte oestrogeen en antidepressiva, en kreeg uiteindelijk toestemming voor een operatie. De avond ervoor zei hij tegen zijn partner dat hij bang was, maar hij zette door. Hij beschrijft hoe hij steeds nieuwe ingrepen overwoog, omdat het gevoel van compleetheid uitbleef.
Detransitie en een weg vooruit
Het keerpunt kwam toen Zoe, die zelf eerder was getransitioneerd en gedetransitioneerd, hem vertelde dat ze niet samen kon zijn met een transvrouw. In dat moment besefte Ian naar eigen zeggen dat hij vooral een onzekere jonge man was geweest die door de wereld bemind wilde worden. De terugweg was zwaar: dezelfde artsen die zijn transitie hadden aangemoedigd, boden hem pas laat therapie aan. Hij vergelijkt de transitie met een ziekte die zijn leven opslokte. Vier jaar na zijn detransitie vertelt hij dat hij al ruim drie jaar werk heeft, van antidepressiva af is, verslavingen achter zich liet, geloof en een gemeenschap vond en met Zoe trouwde. Zijn boodschap aan wie lijdt: leef niet in wanhoop, maar werk toe aan een beter, authentieker bestaan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.