Douglas Murray haalt fel uit naar transtreiters die een verdraaide ideologie opdringen
Douglas Murray haalt fel uit naar transtreiters die hun verdraaide ideologie opdringen aan anderen en iedereen die niet meewerkt als transfoop bestempelen.
Over Douglas Murray
In dit Engelstalige interview gaat schrijver en commentator Douglas Murray in op zijn kritiek op wat hij de transbeweging en haar volgens hem verdraaide ideologie noemt. Aanleiding is een column die hij voor de New York Post schreef, voortbordurend op een Amerikaans wetenschappelijk rapport in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid (DHSS) dat de onderbouwing van zogenoemde gender-affirmerende zorg bij minderjarigen onder de loep nam. Murray plaatst die discussie in een bredere context van intimidatie, taboes en publieke druk.
Intimidatie en het zwijgen van deskundigen
Murray noemt het schandelijk hoe ouders volgens hem onder druk worden gezet om gender-affirmerende zorg voor hun kind te steunen, met dwingende zinnen zoals de keuze tussen een transgender dochter of een dode zoon. Hij wijst erop dat het besproken Amerikaanse rapport keek naar eerdere onderzoeken, waaronder de Cass-review in het Verenigd Koninkrijk en studies uit Scandinavië, waaruit volgens hem blijkt dat verschillende landen terugkomen op de koers van recente jaren. Opvallend vindt hij dat de auteurs van het rapport anoniem wilden blijven en dat een van hen online werd geoutet door volgens Murray extremistische transactivisten. Dat zelfs in de Verenigde Staten medische professionals hun naam verbergen, ziet hij als bewijs dat een rand van de translobby experts probeert te intimideren en het zwijgen op te leggen.
Geen evaluatie in eigen land
Murray betreurt dat zijn eigen land op dit terrein volgens hem achterloopt. Terwijl het Verenigd Koninkrijk, Scandinavië en de Verenigde Staten naar het bewijs achter deze praktijk zijn gaan kijken, ontbreekt zo'n evaluatie hier volledig. Hij stelt dat er geen bewijs is dat het geven van cross-sekse-hormonen aan kinderen, op een leeftijd waarop zij nog niet mogen stemmen, autorijden of alcohol kopen, verstandig zou zijn, en dat dit op zijn minst meer kritische vragen verdient. Volgens Murray durft men hier de praktijk niet eens te onderzoeken.
Toxische vrouwelijkheid en het empathie-argument
Het gesprek verschuift naar een stuk dat Murray voor The Spectator schreef over wat hij toxische vrouwelijkheid noemt. Waar veel wordt gesproken over toxische mannelijkheid, is kritiek op vrouwelijke eigenschappen volgens hem bijna taboe. Hij betoogt dat empathie ten onrechte als typisch vrouwelijke eigenschap wordt gepresenteerd en als oplossing voor alles wordt aangedragen. Als voorbeeld noemt hij twee gebeurtenissen in het Verenigd Koninkrijk binnen één week: een voorstel om abortus na zes maanden te decriminaliseren en een wetsvoorstel rond hulp bij zelfdoding. Beide werden volgens hem vooral met empathie en mededogen verdedigd, zonder grondige analyse van bijvoorbeeld de druk die ouderen kunnen voelen om geen last te zijn. Murray pleit ervoor om toxische trekken te herkennen uit welke richting ze ook komen, en erkent dat zo'n boodschap weerstand oproept.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.