Eli: een detransitioner die zijn verhaal deelt
Eli deelt openhartig zijn detransitieverhaal en beschrijft de factoren die hem naar transitie leidden, de schade die hij ondervond en hoe hij zijn weg terug heeft gevonden. Zijn verhaal illustreert hoe jongeren zonder voldoende psychologische begeleiding in een medisch traject kunnen belanden dat ze later betreuren.
Over Eli
Eli is een detransitioner uit Bolton, in de buurt van Manchester. In dit korte straatgesprek spreekt hij een maker aan die video's deelt over detransitie. Eli bedankt hem voor zijn werk en benadrukt hoe belangrijk het is dat dit onderwerp bespreekbaar wordt gemaakt. Hij wil zijn eigen verhaal nog niet ter plekke vertellen, maar laat zijn gegevens achter om het later uitgebreider te doen. De gesprekspartner vertelt dat hij bezig is met het opzetten van een studio waar mensen op een professionele manier hun verhaal kunnen delen, omdat hij gelooft dat juist de verhalen van detransitioners verandering teweeg kunnen brengen.
De weg naar transitie
Eli beschrijft hoe hij als jongere op een medisch traject terechtkwam. Hij vertelt dat zijn moeder in contact kwam met de organisatie Mermaids, die volgens hem stelde dat zij het risico liep dat haar kind zichzelf iets zou aandoen als zij de genderdysforie niet zou bevestigen. Eli plaatst hier achteraf vraagtekens bij. Hij noemt mogelijke onderliggende oorzaken van dysforie, zoals trauma, misbruik of een opvoeding waarin jongens te horen krijgen dat ze niet met speelgoed van meisjes mogen spelen. Het idee dat je daarom wel een meisje moet zijn, ontstaat volgens hem juist door dat soort boodschappen. In plaats van een kind meteen te bevestigen, pleit hij voor het onderzoeken van wat er werkelijk achter de gevoelens zit.
Spijt en herstel
Eli zegt dat hij veel minder leed had ondervonden als hij niet op dit pad was gezet. Hij vertelt dat hij ongeveer tien jaar van zijn leven heeft besteed aan piekeren over de vorm van zijn kaak, of hij vrouwelijk genoeg was en of hij de juiste kleding droeg. Hij ziet het achteraf als een keuze: je kunt ervoor kiezen om die angst los te laten door te aanvaarden dat je goed bent zoals je bent. Hij verwijst hierbij naar zijn geloof en stelt dat je jezelf niet hoeft te veranderen of te medicaliseren. Wel erkent hij dat detransitie zelf ook met moeilijkheden en verwerking gepaard gaat.
Activisme en kritische geluiden
Eli noemt Kellie-Jay Keen een van zijn grootste voorbeelden en bezoekt de Let Women Speak-bijeenkomsten, die hij omschrijft als indrukwekkend. De gesprekspartner vertelt dat een opmerking van Keen op een festival hem ertoe aanzette om zelf actief te worden: op zijn vraag wat mannen kunnen doen om te helpen, kreeg hij als antwoord dat hij zijn stem moest vinden. Eli uit ook kritiek op de organisatie Genspect. Hij waardeert dat zij hem in contact brachten met een vorm van therapie die naar de oorzaken van dysforie kijkt in plaats van die direct te bevestigen, maar heeft er moeite mee dat zij volgens hem niet correct zouden zijn omgegaan met Keen. Beide gesprekspartners delen de overtuiging dat het naar buiten brengen van verhalen van detransitioners het publiek bewuster kan maken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.