Trauma en dysforie — Erin Brewer over de verborgen oorzaken van genderdysforie
Erin Brewer bespreekt de relatie tussen trauma en genderdysforie en waarom trauma zelden wordt onderzocht in de huidige genderklinische praktijk.
Over Erin Brewer
In dit gesprek met Benjamin Boyce vertelt Erin Brewer, een vrouw uit Utah, over haar eigen genderdysforie en de wortels daarvan in een ernstig jeugdtrauma. Ze raakte betrokken bij het maatschappelijke debat nadat ze een brief ontving van een lokale lgbtq-organisatie over een wetsvoorstel rond conversietherapie. Dat voorstel zou het therapeuten verbieden om kinderen met genderdysforie zoals zij die als kind had, te helpen op een andere manier dan bevestiging. Het bracht haar terug naar haar eigen kindertijd en bewoog haar om in Salt Lake City te getuigen tegen de wetgeving.
Trauma als oorzaak van dysforie
Brewer vertelt dat haar genderdysforie ontstond na een ingrijpende gebeurtenis: zij en haar broer werden als kind ontvoerd, waarbij de daders dreigden haar broer iets aan te doen als zij zich niet kalm hield. Vanaf dat moment voelde ze zich veiliger als jongen. In de eerste klas merkten leerkrachten haar veranderde gedrag op en werd een schoolpsycholoog ingeschakeld. Die koos er destijds voor om te zoeken naar positieve vrouwelijke rolmodellen, niet om het meisje als jongen te bevestigen. Brewer stelt dat genderdysforie bij meisjes vaak voortkomt uit onderliggende zaken zoals seksueel misbruik, en pleit voor een betere onderverdeling van genderdysforie waarbij die onderliggende oorzaken serieus worden onderzocht.
Therapie, conversietherapie en het affirmatieve model
Een groot deel van het gesprek gaat over wetgeving rond conversietherapie. Brewer wijst erop dat dergelijke wetten therapeuten kunnen verbieden om gevoelens, overtuigingen of gedrag te helpen veranderen, wat volgens haar de kern van therapie raakt. Ze noemt cognitieve gedragstherapie als benadering die de onderliggende oorzaak van het ongemak probeert te onderzoeken, in plaats van uit te gaan van één oorzaak en één oplossing. Ze uit zorgen over het medisch behandelen van jonge kinderen met puberteitsremmers en hormonen, en haalt aan dat zelfs voorstanders erkennen dat medische transitie de dysforie niet wegneemt. Ze verwijst naar onderzoek uit Engeland waarbij kinderen die geen puberteitsremmers kregen, in een groot deel van de gevallen hun dysforie zagen verdwijnen rond de puberteit.
Grenzen, vrouwen en kinderen
Brewer beschrijft hoe het haar lange tijd kostte om te leren dat ze grenzen mocht stellen, en hoe het haar verontrust dat die grenzen volgens haar opnieuw onder druk staan. Ze bespreekt haar zorgen over toegang tot kleedruimtes en vrouwenruimtes, en over wetgeving die het mogelijk zou maken om zonder voorwaarden van geslacht te wisselen. Tegelijk benadrukt ze dat ze niet tegen volwassenen is die zelf voor transitie kiezen, en dat veel mensen met genderdysforie zich verzetten tegen het medicaliseren van steeds jongere kinderen. Ze vertelt over felle reacties uit lokale activistische hoek en over haar werk met groepen die vrouwen van verschillende politieke achtergronden samenbrengen rond dit onderwerp.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.