Ik dacht dat transitie mij zou redden — het ware verhaal van Forrest
Forrest laat zien wat het werkelijk betekent om met spijt te leven na geslachtsveranderende operaties.
Over Forrest
In deze video vertelt Forrest, 29 jaar oud, zijn persoonlijke verhaal over transitie en spijt. Hij groeide op met een oudere zus en zonder andere broers of zussen, in een omgeving die hij als eenzaam ervoer. Naar buiten toe leek hij gelukkig en populair: hij deed het goed op school en kreeg veel aandacht van meisjes. Van binnen worstelde hij echter in stilte met zijn seksualiteit en met trauma uit zijn jeugd. Vanaf zijn twaalfde of dertiende begon hij in het geheim te crossdressen, iets waarvan niemand wist en wat voor hem een vlucht werd.
Transitie als ontsnapping
Forrest beschrijft hoe transitie voor hem voelde als een bevrijding, als een snelle uitweg uit zijn pijn en angst. Al op de middelbare school begon hij onderzoek te doen naar geslachtsveranderende operaties. Op zijn twintigste ontmoette hij via Craigslist een oudere crossdresser, in wiens verborgen appartement vol pruiken, borstvormen en kostuums hij iets herkende dat hij zelf wilde. Hoewel die man volgens Forrest zelf nooit als vrouw zou doorgaan, moedigde hij hem aan om jong te transitioneren met de woorden dat het gevoel nooit meer weggaat — precies de boodschap waar Forrest, op zoek naar rechtvaardiging, bang voor was en die hem over de streep trok.
Operaties en spijt
Na jaren als transvrouw te hebben geleefd, koos Forrest voor operaties om volledig als vrouw door te gaan. In september 2019 onderging hij borstimplantaten en in juni 2020 een orchiectomie, waarbij de testikels worden verwijderd. Wat volgde was een onmiddellijk gevoel van leegte, dat hij probeerde te verdoven met alcohol en drugs. Een maand na de operatie kwam de spijt volledig naar boven. Hij beschrijft het als rouw: hij huilde elke dag, trok aan zijn haar en kleren, en had het gevoel dat de jongen die hij ooit was van binnen gevangen zat en schreeuwde. Hij realiseerde zich dat hij geen kinderen meer kon krijgen, terwijl dat juist was wat hij het liefst wilde. Pas na de operatie leerde hij wat suïcidaliteit echt betekent en kampte hij met PTSS rond het moment dat hij onder narcose ging.
Detransitie en leven met blijvende schade
Therapie en testosteron werden een belangrijk deel van Forrests herstel. Hij doorliep verschillende genderqueer identiteiten en liet die uiteindelijk allemaal achter zich; hij besloot zijn eigen identiteit niet langer in twijfel te trekken. Toch kwam hij niet ongeschonden uit het proces. Als geamputeerde leeft hij voortdurend met fysieke schade aan zijn gezichtsbeharing, geslachtsdelen en borst. Zelfs op zijn beste momenten ervaart hij dit als een lichamelijke beperking die het hem moeilijker maakt om met vertrouwen als man te leven, relaties op te bouwen en een gezin te stichten. Toch wil hij geen makkelijke uitweg nemen, omdat hij dat ziet als wegnemen van precies datgene wat zijn leven betekenis kan geven.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.