Gender A Wider Lens Live met Chloe Cole, Stella O'Malley en Sasha Ayad
In deze live-uitzending van Gender A Wider Lens komen detransitioner Chloe Cole en therapeuten Stella O'Malley en Sasha Ayad samen voor een openhartig
Over Chloe Cole en Gender: A Wider Lens
In deze speciale live-uitzending van de podcast Gender: A Wider Lens spreken therapeuten Stella O'Malley en Sasha Ayad met detransitioner Chloe Cole. Voor een aanwezig publiek en een livestream-audience vertelt Chloe haar persoonlijke verhaal: hoe haar genderdysforie in haar jeugd ontstond, welke medische zorg ze als kind kreeg, en hoe ze uiteindelijk besloot om te detransitioneren. Het gesprek volgt haar emotionele en psychologische ontwikkeling stap voor stap.
Een onrustige puberteit
Chloe beschrijft zichzelf als een eigenzinnig, tomboy-achtig kind dat zich sterk verbonden voelde met haar oudere broers, neven en vader. Toen ze rond haar achtste of negende vroeg in de puberteit kwam, voelde ze haar lichaam veranderen en kreeg ze ongewenste aandacht voor onder meer haar borstontwikkeling. Ze worstelde met tegenstrijdige gevoelens: ze wilde niet als meisje gezien worden, maar voelde zich ook ongemakkelijk doordat ze juist op een jongen leek. Eerder was ze gediagnosticeerd met ADHD en werd er onderzocht of ze autistisch was. Als jongste van vijf kinderen, met broers en zussen die al het huis uit waren, voelde ze zich eenzaam en bracht ze steeds meer tijd online door.
Online gemeenschap en medische transitie
Rond haar twaalfde kreeg ze haar eerste smartphone en ontdekte ze online gemeenschappen rond kunst, manga, anime en games, waarin veel mensen zich als LGBT of trans identificeerden. Daar voelde ze de verbondenheid die ze miste. Via een brief vertelde ze haar ouders dat ze zich een jongen voelde. Haar ouders zochten hulp en kwamen terecht bij een zorgaanbieder in Californië, in de veronderstelling dat hun dochter therapie zou krijgen. In plaats daarvan ervoer Chloe naar eigen zeggen vooral bevestiging zonder dat de onderliggende problemen werden aangepakt. Binnen minder dan een half jaar kreeg ze puberteitsremmers, die ze beschrijft als een kunstmatige menopauze met klachten als opvliegers. Daarna volgden cross-sekse hormonen en, kort voor haar zestiende verjaardag, een borstamputatie. Ze beschrijft dat haar ouders het beeld kregen voorgehouden dat de keuze tussen behandeling en zelfmoord lag.
Detransitie en spreken in het openbaar
Na de operatie groeide het verdriet. Een psychologieles, met aandacht voor hechting en het rhesusapen-experiment van Harlow, bracht haar tot het besef dat ze haar vermogen om borstvoeding te geven was kwijtgeraakt en dat ze ooit moeder wilde worden. Ze begon zich te schamen voor haar transitie en miste het uiten van haar vrouwelijkheid. Ze besloot te detransitioneren, een woord dat ze naar eigen zeggen zelf opzocht omdat ze het nog niet kende. Ze stopte zonder begeleiding met testosteron en kreeg veel afwijzing, vooral online. Toch vond ze via Reddit en Discord lotgenoten en ontdekte ze dat ze niet alleen stond. Uiteindelijk begon ze haar verhaal te delen, getuigde ze over wetgeving en werd ze een stem in de beweging om kinderen te beschermen. Tot slot vertelt ze over haar passies buiten gender: illustreren, mode, mogelijk een eigen band, en de wens om later een gezin te stichten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.