Hoe genderideologie de kinderpsychotherapie heeft gekaapt

Over Pamela Garfield-Jaeger

Pamela Garfield-Jaeger is een klinisch maatschappelijk werker met meer dan twintig jaar ervaring in het werken met jongeren, bekend als "The Truthful Therapist". Ze is auteur van A Practical Response to Gender Distress en komt aan bod in de Epoch Times-documentaire Gender Transformation. In dit gesprek voor American Thought Leaders, met presentator Yana Kellik, vertelt ze hoe ze haar vak in 2017 verliet wegens een gezondheidsprobleem en in 2021 terugkeerde in een, naar eigen zeggen, radicaal veranderd landschap. Waar de tieners met wie ze eerder werkte nooit over transgender-zijn spraken, identificeerde in haar nieuwe programma ongeveer de helft van de meisjes zich als trans.

Druk op therapeuten en het wegvallen van tegenspraak

Volgens Garfield-Jaeger verschoof de praktijk van het onderzoeken van onderliggende problemen naar het direct bevestigen van een nieuwe identiteit. Ze beschrijft hoe jongeren zeiden dat wie niet meeging, een transfoob of bigot was, waardoor volwassenen zich gegijzeld voelden. Ze koppelt dit aan de lockdownperiode, waarin gesprekken wegvielen en afwijkende stemmen het zwijgen werd opgelegd. Ook binnen WPATH werden volgens haar mensen met vragen weggezet: ze noemt Erica Anderson en de Canadese Kenneth Zucker, die ondanks zijn gevestigde positie en zijn voorkeur voor "watchful waiting" uit zijn kliniek werd geduwd en later een rechtszaak won. Ze stelt dat de empathie van therapeuten wordt gebruikt en dat ze de boodschap krijgen dat kinderen zichzelf van het leven zullen beroven als er niet bevestigd wordt.

Een andere benadering van genderstress bij kinderen

Tegenover het automatisch bevestigen plaatst Garfield-Jaeger een aanpak die begint met luisteren en vertrouwen opbouwen, zonder de nieuwe naam of voornaamwoorden meteen over te nemen, maar ook zonder te confronteren of te beleren. Ze ziet genderstress vaak als een symptoom van iets anders en noemt mogelijke factoren als spanningen of communicatieproblemen binnen het gezin, cultuurverschillen in eerstegeneratie-immigrantenfamilies, seksueel trauma, autisme en intensief internetgebruik. Ze pleit ervoor om af te wachten en stelt dat kinderen er doorgaans overheen groeien. Daarnaast bespreekt ze de toegenomen voorschrijving van psychofarmaca, waaronder SSRI's bij kinderen, die volgens haar vroeger zeer voorzichtig en onder begeleiding werden gegeven vanwege een "black box"-waarschuwing over verhoogd suïciderisico bij tieners, en die nu volgens haar "als snoep" worden uitgedeeld.

Advies aan ouders

Garfield-Jaeger adviseert ouders nauw betrokken te blijven en de therapeut zorgvuldig te screenen. Als een behandelaar zegt een afgeschermde plek met het kind nodig te hebben en de ouders buitensluit, ziet zij dat als een waarschuwingssignaal; ouders en therapeut horen volgens haar als een team te werken aan duidelijke behandeldoelen. Ze verwijst naar directories als conservativecounselors.com en de organisatie Therapy First (therapyfirst.org), waarbij benaderingen verschillen in de vraag of en wanneer bevestiging passend is. In haar boek behandelt ze veelgehoorde stellingen, zoals de claim dat intersekse zou bewijzen dat er meerdere geslachten zijn, en biedt ze open vragen om met een kind in gesprek te gaan. Haar slotboodschap aan gezinnen: denk zelf na, stel deskundigen vragen en vertrouw op je gevoel.

Bronnen

• YouTube — Hoe genderideologie de kinderpsychotherapie heeft gekaapt