Gendergeneeskunde: een volksgezondheidskrisis? — Benjamin Boyce
Benjamin Boyce onderzoekt of de opkomst van gendergeneeskunde als volksgezondheidsprobleem beschouwd moet worden, gezien het groeiende aantal jongeren dat transitie en detransitie doormaakt. Hij analyseert de systemische factoren — van klinische praktijken tot sociale media — die bijdragen aan wat hij een ongekende medische crisis noemt.
Over Benjamin Boyce en zijn gast
In deze aflevering van Calmversations spreekt presentator Benjamin Boyce met "Dr. P", een klinisch psycholoog uit Groot-Brittannië met meer dan dertig jaar ervaring. Zij is daarnaast gecertificeerd deskundige in rechtszaken rond kinderbescherming. In het gesprek treedt zij anoniem op, omdat zij naar eigen zeggen wordt geïntimideerd en wordt bedreigd met het verlies van haar baan vanwege haar uitspraken over dit onderwerp. Het gesprek gaat over haar bezwaren tegen medische gendertransitie bij minderjarigen, over haar achtergrond als kind van Caribische ouders die in de jaren vijftig naar Groot-Brittannië kwamen, en over de bredere maatschappelijke context die zij erachter ziet.
Genderdysforie als construct
Dr. P stelt dat genderdysforie volgens haar geen geldige klinische diagnose is, maar een construct dat door een commissie is opgesteld toen de eerdere term "genderidentiteitsstoornis" werd aangepast. Als klinisch psychologen zijn opgeleid als "scientist practitioners", betoogt zij: wat zij doen moet onderbouwd, meetbaar en herhaalbaar zijn. Voor genderdysforie ontbreekt volgens haar zo'n betrouwbare maat; er is geen manier om ernst, begin of verdwijnen ervan te kwantificeren. Ze wijst erop dat het volgens haar de enige aandoening is waarvoor chirurgie als oplossing wordt voorgesteld, en trekt een vergelijking met mensen die andere gezonde lichaamsdelen willen laten verwijderen: gezond, functioneel weefsel hoort volgens haar niet te worden weggesneden.
Kinderen, ontwikkeling en meten
Volgens Dr. P bestaat "het transkind" niet. Kinderen verkeren in een ontwikkelingsfase en kunnen volgens haar niet instemmen met onomkeerbare medische ingrepen; ze noemt dit kindermishandeling. Ze betoogt dat de bestaande wetgeving die kinderen beschermt — over rijden, tatoeages, en dergelijke — hier simpelweg toegepast zou moeten worden. Succes van zorg zou wat haar betreft gemeten moeten worden aan objectieve uitkomsten zoals werk, dagelijkse activiteiten en functioneren, niet aan een vragenlijst. Ze uit zorgen over mogelijke effecten van hormonen en puberteitsremmers op het brein, het executief functioneren en het IQ, en pleit voor langdurig onderzoek met herhaalde metingen.
Cultuur, instituties en maatschappij
Het gesprek verbreedt zich naar bredere thema's. Dr. P beschrijft transgenderisme als wat zij een volksgezondheidsnoodtoestand noemt en wijt de verspreiding deels aan internet en sociale media. Vanuit haar Caribische achtergrond plaatst zij het verschijnsel in een westerse context van overvloed en, zoals haar moeder het verwoordt, te weinig andere zorgen. Ze bespreekt het falen van instituties om zich uit te spreken, vergelijkt de conformiteit onder professionals met klassieke psychologische studies naar gehoorzaamheid, en vertelt over haar eigen jeugd, haar ouders en haar ervaringen met racisme en veerkracht. Ook komen migratie, cultuurverschillen en haar jaren in Qatar aan bod. Door het hele gesprek loopt haar oproep dat professionals zich moeten durven uitspreken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.