Genderklinieken weigeren data voor Cass-rapport: willen langetermijneffecten niet tonen
GBNews bespreekt hoe genderklinieken weigerden hun behandeldata af te staan aan de reviewers van het onafhankelijke Cass-onderzoek.
Over deze uitzending
In deze Engelstalige uitzending van GBNews spreekt presentator Andrew met arts dr. Carrie Mendoza, die in de uitzending wordt geintroduceerd als directeur van een Amerikaanse artsenorganisatie. Het gesprek gaat over de impact van het Cass-onderzoek in het Verenigd Koninkrijk en de vraag waarom dit rapport in de Verenigde Staten nauwelijks aandacht kreeg. Volgens Mendoza is dat een teken van ideologische beïnvloeding van instituties: de overheid en beleidsmakers zijn er volgens haar op gericht om genderideologie te verankeren in burgerrechtenwetgeving en in de manier waarop geneeskunde wordt beoefend.
Genderklinieken weigerden hun data te delen
Een centraal punt uit het Cass-onderzoek is dat zes van de zeven volwassen-genderklinieken weigerden hun behandeldata te delen met de onderzoekers. Mendoza noemt dit een groot probleem. Ze wijst erop dat in de Verenigde Staten elektronische patiëntendossiers breed beschikbaar zijn gemaakt en een vast onderdeel vormen van de zorg. Tegelijk zien zij en haar collega's dat partijen die genderbehandelingen willen blijven aanbieden zich juist beroepen op dataprivacy en gegevensbescherming voor de lhbtq-gemeenschap, als argument om data niet te hoeven delen. Volgens haar moet er beleidsmatig opnieuw gekeken worden naar het belang van het delen van data: privacy beschermen, maar gegevens wel beschikbaar maken voor hoogwaardig onderzoek.
Langetermijneffecten en medische ethiek
Op de vraag waarom klinieken data zouden achterhouden, antwoordt Mendoza dat zij vermoedt dat men de langetermijnuitkomsten niet zichtbaar wil maken, evenals zaken rond bijwerkingen van medicatie en risico's op de lange termijn, zoals kanker. Ze beschrijft een ideologische nadruk op kortetermijnbelangen tegenover de langetermijnbijwerkingen: wie de data niet wil delen, wil het volgens haar eigenlijk niet weten. In het gesprek wordt dit gekoppeld aan de eed van Hippocrates en het beginsel "doe geen kwaad". Mendoza stelt dat dit niet gepolitiseerd zou moeten worden, maar zou moeten draaien om wat het beste is voor iedere afzonderlijke patiënt, inclusief trans-geidentificeerde patienten, met aandacht voor langetermijnuitkomsten.
Verschil tussen het VK en de VS
Volgens Mendoza heeft het Cass-onderzoek laten zien dat de bewijsbasis voor het gebruik van puberteitsremmers zwak is. Toch verwacht zij dat dit weinig zal veranderen aan de huidige praktijk in de Verenigde Staten of aan wat onder de toenmalige regering werd aanbevolen. Ze schetst een debat dat in de VS sterk draait om de vraag of een behandeling iemand gelukkig maakt, in plaats van of er goed medisch bewijs voor is, en om lichamelijke autonomie. Ze noemt deze houding libertarisch: als een patiënt iets wil, zijn de systemen er volgens haar op ingericht om dat toe te staan, zelfs als het om kinderen gaat. Mendoza wijst dat af voor kinderen, omdat er volgens haar geen bewijs is dat dit veilig is, en omdat Cass aangaf dat niet goed te voorspellen is wie later ongelukkig zal zijn. Ze verwacht dat het Amerikaanse debat zich kan ontwikkelen langs de lijnen van de abortuspolitiek, met lichamelijke autonomie als centraal argument.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.