Genspect — wat als mijn kind homo is in plaats van trans?
Genspect organiseerde een panel over een onderbelicht aspect van de genderdysforie-epidemie bij jongeren — de mogelijkheid dat kinderen die zich als
Over het Genspect-panel
Tijdens een Genspect-bijeenkomst boog een panel van homoseksuele en lesbische sprekers en detransitioners zich over de vraag: wat als een kind homo is en niet trans? De moderator opent met de constatering dat veel homo's, lesbiennes en biseksuelen tot de conclusie zijn gekomen dat ze zouden moeten transitioneren. Aan tafel zaten onder meer een betrokkene bij LGB Alliance, een Nederlandse detransitioner (Jet), en sprekers die zich Richie en Angus noemen. Ieder vertelt vanuit de eigen seksuele oriëntatie en levenservaring hoe hij of zij naar dit vraagstuk kijkt.
Het verdwijnen van ruimte voor gendernonconformiteit
Een lesbische spreker herinnert zich de vrouwengemeenschap in San Francisco van begin jaren negentig, waar de vraag al speelde waarom butch-lesbiennes transitioneerden. Destijds bestond er vrijheid om een butch-lesbienne te zijn en om er een lief te hebben; die gemeenschap is volgens haar grotendeels verdwenen. Jonge vrouwen die zich masculien voelen worden nu richting transitie geduwd zonder voorbeelden van vrouwen zoals zij. Een panellid van LGB Alliance vertelt dat hij als zeer "camp" jongetje, in Schotland een "lassie boy" genoemd, vandaag de dag waarschijnlijk versneld naar transitie zou zijn geleid. De puberteit veranderde hem juist van een gepest, mager kind in iemand die voor zichzelf kon opkomen. Hij hekelt organisaties die onder het mom van antipestbeleid scholen binnenkomen en kinderen in genderideologie vangen, en wil schoolmateriaal maken dat kinderen leert dat er niets mis met hen is: ze zitten niet in het verkeerde lichaam, ze zijn gewoon anders.
Een detransitioner over geblokkeerde seksualiteit
Jet, een 22-jarige Nederlandse detransitioner en lesbienne, vond op haar veertiende transgender mannen op internet — achteraf bleken het allemaal voormalige lesbiennes — en kwam op haar vijftiende bij de Amsterdamse kliniek terecht. Puberteitsremmers stopten haar seksuele ontwikkeling, testosteron maakte haar aangetrokken tot mannen op een manier die niet aanvoelde als een eigen seksualiteit. Na een mastectomie en jaren twijfel detransitioneerde ze; pas daarna ontwikkelde ze de seksualiteit die ze rond haar zestiende had moeten doormaken, en bleek ze gewoon lesbisch. Ze had het gevoel dat ze niet aan vrouwelijke verwachtingen kon voldoen, terwijl iemand haar op haar veertiende had moeten vertellen dat ze niets hoefde te bewijzen om een vrouw te zijn.
Veiligheidsmaatregelen, liefde en lichamelijke schade
Richie, die als volwassene transitioneerde, betoogt dat het verschil met vroeger vooral beschikbaarheid en weggevallen waarborgen is, en pleit voor compassie in plaats van spot richting detransitioners. Angus benadrukt dat het debat niet over seks maar over liefde gaat: medische ingrepen verkleinen iemands kring van mogelijke partners drastisch en beroven jongeren van toekomstige liefde, gezelschap en steun. Het panel wijst op de ironie dat een beweging die ooit streed om seks zonder strafbaarheid, nu via puberteitsremmers en hormonen de seksualiteit van kinderen kan ontnemen. Sprekers beschrijven hoe testosteron en oestrogeen ingrijpende middelen zijn die niet alleen genitaliën maar ook organen onderontwikkeld kunnen laten. Tot slot roepen ze op tot een steviger houding tegenover bondgenoten en de eigen gemeenschap, en tot het serieus nemen van slachtoffers van medische misstanden als echte mensen, niet als statistieken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.