Externe hormonen vs. interne disharmonie — detrans-verhaal van Gerda — Benjamin Boyce
Benjamin Boyce interviewt Gerda over haar detransitiereis, waarbij ze reflecteert op hoe externe hormonen haar innerlijke conflict niet oplosten maar maskeerden. Ze bespreekt de psychologische en lichamelijke gevolgen van haar transitie, hoe ze tot het inzicht kwam dat hormonen niet de oplossing waren, en hoe haar herstelproces eruitziet.
Over Gerda en Benjamin Boyce
In dit gesprek interviewt Benjamin Boyce een jonge vrouw uit Polen die haar transitie achter zich heeft gelaten. Ze woont in Kraków, studeert biologie en is sinds kort begonnen met thuiswerken in de klantenservice voor Britse klanten. Met droge humor schetst ze hoe ze als Poolse gewend is om te klagen, en hoe ze haar verhaal vertelt over jarenlang leven als trans man en haar uiteindelijke keuze om te detransitioneren. Boyce stelt open vragen en laat haar in haar eigen woorden vertellen hoe het verleden, haar lichaam en haar gevoelens met elkaar samenhingen.
Schaamte, puberteit en de vlucht naar een mannelijke rol
Als kind was ze wat zij een tomboy noemt, maar echte problemen ontstonden pas in de puberteit. Haar lichaam veranderde snel en ze voelde een zeer sterke schaamte, sterker dan ze bij andere meisjes om zich heen zag. Ze kon nauwelijks over haar menstruatie praten en hield ongemakkelijke ervaringen, waaronder nageroepen worden op straat en een ongepaste toenadering van een verre familielid, jarenlang voor zich. Online speelde ze tekstgebaseerde rollenspellen; vanaf haar veertiende koos ze uitsluitend mannelijke personages. Daardoor raakte ze, zegt ze, nog meer losgekoppeld van zichzelf en kon ze zich geen toekomst als vrouw meer voorstellen.
Diagnose, testosteron en toenemende eenzaamheid
Via een aflevering van een medische serie ontdekte ze het bestaan van transitie en ging ze zichzelf rond haar veertiende of vijftiende als trans identificeren. Pas op haar negentiende kwam ze uit. In Polen verloopt de diagnose via een seksuoloog en moet veel documentatie naar de rechtbank; door geldgebrek duurde haar traject jaren. Ze beschrijft haar behandelaar als controlerend en weinig geïnteresseerd in haar mentale klachten of trauma. Toen ze rond haar eenentwintigste met testosteron begon, voelde ze eerst hoop, maar het euforische gevoel verdween snel. Op de lange termijn nam haar angst juist toe: ze ontwikkelde een bijna verlammende sociale angst en trok zich opnieuw volledig terug, net als in haar puberteit. In die periode werd ze opnieuw ernstig suicidaal.
Detransitie, herstel en een pleidooi voor zorgvuldigheid
Omdat ze testosteron niet kon betalen, stopte ze noodgedwongen. In dezelfde tijd begon ze aan een roman, haar enige houvast. Toen die werd opgepikt door uitgevers en ze twee hechte vriendschappen sloot, merkte ze dat ze zich voor het eerst gelukkig voelde zonder testosteron. Daaruit groeide het besef dat de transitie haar kernproblemen nooit had opgelost. In het voorjaar keerde ze ook taalkundig terug naar vrouwelijke vormen, wat in het sterk gegenderde Pools een ingrijpende stap is maar makkelijker bleek dan verwacht. Ze beschrijft zichzelf als sceptisch over transitie, maar wil geen verbod: ze pleit voor beter onderzoek en betere waarborgen, zodat duidelijk wordt wie mogelijk baat heeft en wie schade oploopt. Ze vertelt ook hoe vrienden afstand namen en hoe detransitioners volgens haar weinig ruimte krijgen om hun verhaal te delen. Hardlopen, gezonder leven, een nieuwe baan en mensen die haar accepteren zoals ze is, geven haar voorzichtig weer hoop.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.