Grace Lidinsky-Smith en Corinna: ervaringen met gendertherapie en detransitie
Grace Lidinsky-Smith en Corinna delen hun ervaringen met affirmerende gendertherapie die hen op een medisch transitiepad zette zonder kritische reflectie op onderliggende oorzaken. Beide vrouwen beschrijven hoe hun genderdysforie samenhing met eerdere trauma's en psychische problemen die nooit adequaat werden onderzocht. Na detransitie zijn zij actief in het informeren van anderen over de risico's van onkritische genderaffirmatie.
Over Grace Lidinsky-Smith en Corinna
In dit gesprek delen Grace Lidinsky-Smith en Corinna hun persoonlijke ervaringen met gendertherapie en de manier waarop daar over genderdysforie werd gesproken. Beiden spreken nadrukkelijk als mensen die zelf therapie kregen, niet als hulpverleners, en benadrukken dat hun verhaal niet als therapeutisch advies bedoeld is en dat niet ieders ervaring met gendertherapie hetzelfde verloopt. Grace detransitioneerde; Corinna transitioneerde in de jaren negentig en kijkt inmiddels met gemengde gevoelens terug. Samen bespreken zij wat therapie volgens hen wel en niet voor genderverkenning kan betekenen.
Affirmatie tegenover verkenning
Centraal staat het verschil tussen affirmerende therapie, waarbij wie zich trans voelt zonder meer als trans wordt bevestigd, en een bredere benadering die kijkt of er onderliggende oorzaken meespelen, zoals trauma of angst. Die tweede aanpak wordt door critici soms conversietherapie genoemd. Grace vertelt hoe een therapeut haar al vroeg aanraadde een binder te kopen; achteraf merkte ze dat het binden haar dysforie juist versterkte en haar verder in een richting duwde. Beiden beschrijven dat binnen affirmerende therapie het bevestigen van de genderidentiteit zelf als helend wordt gezien, waardoor er weinig ruimte is om naar achterliggende problemen te kijken.
Belangen van therapeut en cliënt
Aan de hand van een uitgewerkt voorbeeld schetst Corinna hoe zowel therapeut als cliënt belangen kunnen hebben die verkenning in de weg staan. Een therapeut kan een cliënt verliezen door niet te bevestigen, en kan zichzelf zien als degene die transitie mogelijk maakt en daar waardering voor terugkrijgt. Tegelijk willen veel cliënten zelf geen onderliggende oorzaken onderzoeken, omdat dat binnen de trans-gemeenschap soms wordt uitgelegd als geïnternaliseerde transfobie of zelfhaat. Grace en Corinna wijzen er ook op dat veel mensen hun beeld van transitie eerst online vormen, in eenzijdig positief materiaal, nog vóór ze bij een therapeut komen.
Euforie, tijd en gevolgen
Corinna beschrijft de aanvankelijke gendereuforie als een momentopname, een piek die niet blijvend is, en vergelijkt het idee van een vaststaand authentiek zelf met voortdurend schuivende tektonische platen. Grace vertelt dat transitie haar in een diep depressieve periode hoop en een uitweg gaf, maar dat ze later diepe spijt voelde, onder meer rond het verlies van borsten en de gevolgen voor toekomstige kinderwens. Beiden vinden dat therapeuten cliënten zouden moeten helpen vertragen en vragen zouden moeten stellen, bijvoorbeeld over wat er gebeurt als een operatie slecht uitpakt. Ze betwijfelen of ze zulke boodschappen zelf hadden willen horen, maar achten het belangrijk dat ze worden uitgesproken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.