Detrans-discussie met Carol en Grace over topsurgery
Grace Lidinsky-Smith en Carol, beide detransitioners, bespreken openlijk hun ervaringen met topsurgery (borstamputatie) als onderdeel van
Over Grace Lidinsky-Smith en Carol
In dit gesprek praten Grace Lidinsky-Smith en haar gesprekspartner Carol, beiden detransitioners, over hun ervaringen met topsurgery, ook wel dubbele mastectomie of borstamputatie genoemd. Ze leerden elkaar onder meer via Twitter kennen. Beiden onderbloten dat dit een van de zwaardere en pijnlijkere onderwerpen is om over te spreken. Grace onderging haar operatie in 2017, Carol in juli 2015. Opvallend genoeg lieten beiden de ingreep al na vier maanden testosteron uitvoeren; alles ging in hun beleving heel snel.
Waarom de operatie zo snel ging
Carol vertelt dat ze grote borsten had die ze niet kon afbinden, en dat ze ze zo snel mogelijk kwijt wilde omdat ze dachten dat ze het "passen" als man in de weg stonden. Grace bond wel af, maar vond dat ongemakkelijk en zag haar borsten als belangrijkste obstakel. Een extra reden om te haasten was de paniek in hun omgeving dat de toenmalige regering trans-zorg zou afschaffen. Grace noemt het achteraf gênant dat ze door die online onrust werd meegesleept, maar benadrukt hoe moeilijk het is om je daar binnen je vriendengroep aan te onttrekken.
Verwachting versus werkelijkheid
Beiden beschrijven dat de chirurg een mannelijk ogende borstkas beloofde die ze nooit kregen. Er bleef weefsel achter, de tepels zagen er niet goed uit en na detransitie kwam volgens hen wat volume terug. Grace en Carol concluderen dat een gemiddelde vrouw zonder intensief bodybuilden zo'n borstkas niet bereikt, en dat het vrouwelijke skelet, zoals bredere heupen, niet verandert. Ook het herstel viel zwaar tegen: Carol moest weken op haar rug slapen, hield langdurig zwelling en vochtophoping, en haar borstkas bleef jarenlang gevoelig. Carol beschrijft de operatie als lopendebandwerk bij een centrum dat zij koppelt aan dr. Crane, met een herstelruimte vol andere patiënten.
Verlies, rouw en zelfacceptatie
Voor Carol kwam de spijt pas jaren later, toen ze zich na haar detransitie opnieuw met haar lichaam verzoende; pas toen voelde ze het verlies en zelfs trauma-achtige gevoelens rond de ingreep. Grace ervoer juist al snel fantoomgevoelens. Beiden noemen het pijnlijkste besef dat ze met hun lichaam hadden kunnen verzoenen zonder de operatie, en dat de therapeutische zorg hen daar niet bij hielp. Het gesprek verschuift naar zelfacceptatie, feministische ideeën over wat vrouw-zijn betekent, het belang van vrouwengemeenschap, en de pijn en intimiteit die hun partners met hen deelden. Grace leest een fragment voor uit een gedicht van Adrienne Rich over een vriendin met een mastectomie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.