Hannah Barnes — No Time to Think bij de Tavistock-kliniek
In dit podcastgesprek bespreekt Hannah Barnes uitgebreid de neergang van de Tavistock Gender Identity Development Service.
Over Hannah Barnes
Hannah Barnes is onderzoeksjournalist en producent bij het BBC-programma Newsnight. In dit gesprek met Stella O'Malley en Sasha Ayad van de podcast Gender: A Wider Lens bespreekt zij haar boek over de Tavistock Gender Identity Development Service (GIDS) in Engeland. Voor het boek werkte zij urenlang documenten en transcripten door. Barnes vertelt dat zij vanaf 2017 op het onderwerp stuitte en, samen met collega Deborah Cohen, koos voor een aanpak die uitging van originele bronnen en de onderbouwing van de behandeling. Volgens haar werd dit werk binnen Newsnight sterk gesteund. Ze benadrukt dat het haar niet ging om het recht van mensen om te transitioneren of om hun identiteit, maar om de vraag of de geboden zorg van voldoende niveau was.
De geschiedenis van de Tavistock GIDS
In het gesprek schetsen O'Malley en Ayad een tijdlijn. De dienst werd in 1989 opgericht door Domenico Di Ceglie en was aanvankelijk zeer klein. Rond 2004-2005 uitte clinicus Sue Evans zorgen dat jongeren te snel werden doorverwezen; een rapport met aanbevelingen uit 2006 bleef volgens hen lang liggen. Vanaf ongeveer 2011 liep een studie naar puberteitsremmers, en vanaf circa 2015 stegen de aanmeldingen sterk. Toen in 2016 tussentijdse resultaten binnenkwamen, waren die volgens de sprekers teleurstellend. Latere mijlpalen die genoemd worden, zijn de zaak rond Keira Bell en de uitspraak van de High Court in 2020, een inspectierapport van de Care Quality Commission dat de dienst in 2021 als ontoereikend beoordeelde, het eerste interimrapport van Hilary Cass in 2022, en het besluit in 2022 om de dienst te sluiten.
Zorgen van clinici en de rol van mermaids
Een terugkerend thema is dat clinici zoals Anna Hutchinson, Natasha Prescott en Anastassis Spiliadis zich gaandeweg steeds ongemakkelijker voelden. Volgens Barnes verschilde de praktijk sterk per clinicus: de Care Quality Commission constateerde dat sommige beoordelingen voor aanvang van een medische behandeling enkele sessies besloegen, en andere veel meer. Daardoor kon de ervaring van een jongere sterk afhangen van wie hij of zij toegewezen kreeg. Barnes beschrijft ook hoe puberteitsremmers werden gepresenteerd als manier om tijd te winnen, terwijl de gegevens uit de studie volgens haar lieten zien dat vrijwel alle deelnemers doorgingen naar geslachtshormonen. In het gesprek komt verder de lobbyorganisatie mermaids ter sprake, waarvan Susie Green lange tijd het hoofd was; volgens betrokken clinici was hun invloed voelbaar, al nuanceert Barnes dat het beeld subtieler ligt dan dat zij de dienst zouden hebben aangestuurd.
De Ierse situatie
Barnes wijdt in haar boek ook aandacht aan Ierland. Zij noemt professor Donald O'Shea en dr. Paul Moran van de volwassenendienst, die volgens haar hun werkzame leven hebben gewijd aan het helpen van mensen bij een geslaagde transitie en die kritisch waren op de grondigheid van de GIDS-beoordelingen. Volgens Barnes herbeoordeelde de Ierse volwassenendienst in veel gevallen jongeren opnieuw, omdat men onvoldoende vertrouwen had in de kwaliteit van de eerdere assessments, zonder mensen die al in behandeling waren daarvan af te halen. Zij benadrukt dat het haar niet om ideologie gaat, maar om de vraag of de zorg veilig is en of voor de juiste mensen de juiste keuzes worden gemaakt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.