Hannah Barnes over de ineenstorting van de Tavistock-genderdienst
In dit interview geeft Hannah Barnes een helder overzicht van de ineenstorting van de Tavistock Gender Identity Development Service (GIDS).
Over Hannah Barnes
In dit Engelstalige interview bespreekt Hannah Barnes de ineenstorting van de Tavistock Gender Identity Development Service (GIDS), de Britse genderkliniek voor jongeren. Aan de hand van wat zij las en onderzocht, schetst zij hoe de praktijk binnen de kliniek geleidelijk losraakte van het beperkte wetenschappelijke bewijs waarop die zou moeten rusten. Het gesprek draait om de vraag waarom waarschuwingen en tegenvallende resultaten binnen de kliniek niet tot een koerswijziging leidden.
De Nederlandse studies en een andere groep jongeren
Een kernpunt in het gesprek is dat de jongeren die de kliniek zag en voor puberteitsremmers doorverwees, niet dezelfde groep waren als de jongeren uit de Nederlandse studies waarop deze behandeling was gebaseerd. Volgens Barnes was dat oorspronkelijke bewijs al niet bijzonder sterk, en werd het vervolgens toegepast op een totaal andere groep. De kliniek zag in toenemende mate meisjes van wie de problemen pas in de adolescentie waren ontstaan, en jongeren die niet psychologisch stabiel waren. Ook in Finland viel rond 2015 hetzelfde patroon op: de jongeren die zich meldden, kwamen niet overeen met die uit de Nederlandse studie. Binnen de kliniek kwamen die signalen echter niet naar buiten.
Behandeling verbreed zonder bewijs
Barnes wijst erop dat de behandeling werd uitgebreid naar jongeren voor wie geen bewijs van baat bestond, waaronder jongeren in pleegzorg, autistische jongeren en jongeren die het zwaar hadden. Volgens haar gebeurde dit niet met kwade bedoelingen: betrokkenen dachten mensen te helpen. Maar toen er gegevens binnenkwamen die lieten zien dat sommige van deze jongeren niet werden geholpen, veranderde de kliniek alsnog niet van richting. Dat gebrek aan bijsturen vond zij verrassend bij het bestuderen van de stukken. Zij noemt ook dat Sue Evans rond 2004-2005 effectief de klokkenluider werd, en dat David Taylor destijds een uitvoerig rapport met aanbevelingen schreef die jaren later opnieuw precies bleken te kloppen.
Geen overeenstemming over wat behandeld werd
Een terugkerend thema is dat er binnen de kliniek geen overeenstemming bestond over het kader: wat werd er eigenlijk behandeld, en hoe? Vanuit het oogpunt van een psychotherapeut wordt de kliniek beschreven als rommelig en zonder gedeeld perspectief. De Tavistock stond bekend om de psychoanalyse, maar dat kader werd niet vanzelfsprekend ingebracht. Als je gelooft dat iemand trans geboren kan zijn, ziet de behandeling er heel anders uit dan wanneer je denkt dat een transidentificatie soms uit iets anders kan voortkomen. Zonder overeenstemming over wat het probleem was, kon er ook geen overeenstemming zijn over de beste hulp of over hoe je een geslaagde uitkomst meet. Een audit uit 2002 raakte deze vraag al aan. In 2011 startte de studie naar hoe kinderen op puberteitsremmers het deden; toen de resultaten rond 2016 binnenkwamen, lieten de klinische maten zien dat het niet werkte, terwijl alleen de tevredenheid van de cliënten positief was.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.