Hoe genderideologie de geneeskunde, wetenschap en samenleving breekt — Helen Joyce

Over Helen Joyce

Helen Joyce houdt in deze lezing een betoog over wat zij "hyper-individualisme" of "hyper-liberalisme" noemt. Eerder sprak zij erover hoe gendergeneeskunde wel de uiterlijke kenmerken van geneeskunde draagt — consulten, diagnoses, medicijnen, operaties — maar niet de geest ervan. In deze toespraak verbreedt zij dat idee: niet alleen wet en geneeskunde, maar ook wetenschap, kunst, onderwijs en bescherming van kwetsbaren worden volgens haar ondermijnd. Zij is verbonden aan de organisatie Sex Matters.

Hyper-individualisme tegenover gedeelde menselijkheid

Joyce schetst twee manieren om naar het mens-zijn te kijken: een gemeenschappelijke, waarbij we mensen zijn omdat we een gedeelde menselijke natuur hebben, en een individuele, waarbij we onszelf willen verwezenlijken. Mensenrechten, zo stelt zij, berusten op die gedeelde natuur. Ze beschrijft een opkomende denkwijze waarin ieder mens de enige autoriteit over zichzelf zou zijn en niet weersproken mag worden. Binnen dat kader wordt het volgens haar onmogelijk om rechten objectief tegen elkaar af te wegen, zoals het recht op privacy tegenover vrijheid van meningsuiting. Ze noemt het voorbeeld dat het benoemen van iemands geslacht wordt voorgesteld als een schending van rechten, terwijl het volgens haar juist andersom werkt.

Gevolgen voor wetenschap, geneeskunde en kunst

Volgens Joyce leidt hyper-subjectiviteit ertoe dat categorieën en algemene uitspraken niet meer mogelijk zijn, waardoor onderzoek en statistiek vastlopen. Ze geeft het voorbeeld van een onderzoeker die zorg na een bevalling bestudeerde maar niet durfde te benoemen wie zij precies bedoelde, uit angst voor het verwijt van transfobie. Ze verwijst ook naar de term "tooth fairy science", gemunt door arts Harriet Hall: onderzoek dat methodisch lijkt te kloppen maar uitgaat van een onhoudbare hypothese. Gendergeneeskunde rekent zij hiertoe. Daarnaast bespreekt zij hoe kunst en literatuur volgens haar verschralen tot stereotypen in plaats van scherpe observatie van het individuele en menselijke.

Onderwijs, bescherming en een weg terug

Joyce beschrijft voorbeelden uit het onderwijs, waaronder lesmateriaal over speelgoedkeuze, en uit het beschermen van kwetsbaren, waarbij zij verwijst naar klokkenluider Sonia Appleby. Voor de weg terug adviseert zij te richten op instellingen, regels en beleidsmakers in plaats van op individuen. Kindergeneeskunde en sport noemt zij onderwerpen waarbij mensen ontvankelijk zijn voor het argument dat kinderen te jong zijn en dat het niet eerlijk is. Omdat volgens haar alles met elkaar samenhangt, kan vooruitgang op het ene terrein doorwerken naar het andere. Tot slot stelt zij dat ieder mens kan bijdragen door objectiviteit, duidelijke definities en kwaliteit te blijven nastreven.

Bronnen

• YouTube — Helen Joyce — lezing over genderideologie, geneeskunde en wetenschap