Hoe genderideologie geneeskunde, wetenschap en samenleving breekt — Helen Joyce

Over Helen Joyce

In deze Engelstalige lezing betoogt Helen Joyce dat genderideologie niet alleen de geneeskunde raakt, maar ook wetenschap, kunst, onderwijs, veiligheid en beleid. Ze grijpt terug op een eerdere conferentielezing waarin ze stelde dat wat er in genderklinieken gebeurt geen geneeskunde is: het draagt de uiterlijke kenmerken van bewijsgebaseerde zorg — consultaties, diagnoses, medicatie, operaties — maar mist volgens haar de geest ervan. Joyce werkt voor de organisatie Sex Matters, die zich op beleidsmakers richt.

Hyperindividualisme en het verlies van objectiviteit

Joyce plaatst de ontwikkeling in een breder kader dat ze hyperindividualisme of hyperliberalisme noemt. Mensen kunnen volgens haar op een gemeenschappelijke of een individuele manier worden begrepen. Een gedeelde menselijke natuur is de basis voor mensenrechten: zonder die gemeenschappelijkheid zou je niet kunnen zeggen dat marteling slecht is. In de afgelopen eeuwen is de nadruk volgens haar verschoven naar het uiterste individuele einde, waarbij iemand de enige autoriteit over zichzelf zou zijn en niet weersproken mag worden. Dit hyperindividualisme is volgens haar tegelijk hypersubjectiviteit: als je geen objectieve maatstaven meer kunt aanleggen, kun je niet categoriseren of generaliseren. Dan kun je geen heldere uitspraken meer doen, en lossen grenzen op.

Gebroken vakgebieden

Volgens Joyce breekt dit instituten op hun kernpunt: een organisatie die zou moeten opleiden gaat indoctrineren, een organisatie voor veiligheid vergroot juist het risico. Ze geeft voorbeelden uit de wetenschap, waaronder onderzoeksvoorstellen waarin definities onhanteerbaar worden, en stelt dat goede zorg veronderstelt dat sommige uitkomsten beter of slechter zijn. Ze verwijst naar het begrip Tooth Fairy science van arts Harriet Hall: onderzoek dat geldig lijkt maar voorbijgaat aan de voorafgaande aannemelijkheid van de hypothese. Ook kunst, schrijven en onderwijs komen aan bod, met voorbeelden van een onpersoonlijke illustratiestijl en lesmateriaal over speelgoedkeuzes. Bij veiligheid noemt ze de zaak van klokkenluider Sonia Appleby bij de JIDS-kliniek, die volgens Joyce in de problemen kwam nadat ze de naam Jimmy Savile gebruikte als waarschuwing.

Wegen vooruit

Joyce wil ook hoop bieden. Juist omdat alles met elkaar verbonden is, kun je volgens haar terugwerken: vooruitgang op één terrein werkt door op andere. Ze adviseert te richten op instituten, regels en beleidsmakers in plaats van op losse personen, en ze benadrukt dat het niet aan getraumatiseerde mensen is om dit op te lossen. Twee onderwerpen waarbij mensen volgens haar het meest ontvankelijk zijn, zijn kindergendergeneeskunde en sport: bij kinderen klinkt het argument dat ze te jong zijn, bij sport dat het niet eerlijk is. Ze noemt het verbod op puberteitsremmers belangrijk als principieel punt. Tot slot wijst ze erop dat iedereen kan bijdragen door zelf objectief te zijn, helder te definiëren en goed werk te leveren in wetenschap, geneeskunde of kunst — iets wat ze afsluit met een regel van dichter T.S. Eliot.

Bronnen

• YouTube — Hoe genderideologie geneeskunde, wetenschap en samenleving breekt — Helen Joyce