Helen Joyce over genderideologie, de Cass Review en het stopzetten van kinderschade (John Anderson)
Helen Joyce, auteur van "Trans" en directeur van advocacy bij Sex Matters, gaat in gesprek met John Anderson over de opkomst van genderideologie, de
Over Helen Joyce
Helen Joyce was meer dan vijftien jaar redacteur bij The Economist voordat ze als director bij de gendersceptische organisatie Sex Matters ging werken. Ze is auteur van het boek "Trans: When Ideology Meets Reality". In dit gesprek met John Anderson bespreekt ze de opkomst van genderideologie, de Britse Cass Review naar genderzorg voor kinderen, en de schade die volgens haar bij minderjarigen is aangericht. Joyce heeft een achtergrond in wiskunde en statistiek en gebruikt die om onderzoekscijfers over spijt en transitie kritisch te wegen.
Een snel veranderend idee en de explosie in aantallen
Volgens Joyce is de betekenis van "transgender" in korte tijd sterk verschoven. Waar vroeger het beeld bestond van zeldzame gevallen, stelt de activistische opvatting nu dat iedereen een aangeboren genderidentiteit heeft die los staat van het lichaam. Ze beschrijft dit als verwarrend en moeilijk te bevragen, omdat vragen zelf al als bevooroordeeld worden gezien. De sterke toename van het aantal kinderen dat zich meldt, vooral tienermeisjes vanaf ongeveer 2010, duidt ze als een sociaal verschijnsel. Ze noemt het een fenomeen dat vanuit de Verenigde Staten wereldwijd verspreidde, het sterkst in Engelstalige landen die cultureel dicht bij Amerika staan, en wijst op het boek "Crazy Like Us" over de globalisering van de Amerikaanse psyche.
De Tavistock-kliniek, de Cass Review en de suïcide-claim
Joyce bespreekt de Tavistock-kliniek, lange tijd de enige genderkliniek voor kinderen in Engeland en Wales. Ze beschrijft hoe de aanpak verschoof van afwachtende begeleiding naar het voorschrijven van puberteitsremmers, met gebrekkige dossiers en weinig nazorg. Ze verwijst naar de rechtszaak van Keira Bell, waarvan het oordeel later werd vernietigd, maar die wel zichtbaar maakte hoe zwak de praktijk was. Volgens haar concludeerde de Cass Review dat er geen bewijs is dat puberteitsremmers helpen tegen genderstress, en dat het idee dat zonder bevestiging kinderen zelfmoord plegen, niet wordt ondersteund door bewijs. Ze stelt dat de verhoogde suïcidaliteit grotendeels verdwijnt wanneer je vergelijkt met kinderen met vergelijkbare andere problemen zoals eetstoornissen, misbruik, gezinstrauma of autisme. Joyce noemt het onder druk zetten van ouders met die claim "moral blackmail".
Sterilisatie, institutionele verschuiving en advies aan ouders
Joyce waarschuwt dat kinderen die jong met puberteitsremmers beginnen en doorgaan naar cross-sekshormonen vrijwel zeker steriel worden, en dat dit volgens haar zelden goed werd uitgelegd. Ze beschrijft hoe organisaties die ontstonden uit eerdere emancipatiebewegingen na het bereiken van hun doelen een nieuwe missie zochten, en hoe financiering door grote stichtingen en modelwetten voor genderzelfidentificatie bijdroegen aan beleidsveranderingen, waaronder in haar geboorteland Ierland. Aan ouders adviseert ze om kinderen vroeg duidelijk te maken dat sekse veranderen niet mogelijk is, terwijl jongens en meisjes wel vrij mogen zijn in interesses en gedrag. Ze benadrukt open communicatie, vragen blijven stellen, alert zijn op online invloeden en betrokken zijn bij wat scholen onderwijzen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.