Genderklinieken beoefenen geen echte geneeskunde maar bevestigen identiteiten — Helen Joyce

Over Helen Joyce

Helen Joyce is journaliste en auteur van Trans: When Ideology Meets Reality. Ze was wiskundige en financieel redacteur bij The Economist. In deze lezing, getiteld "wanneer ideologie de gezondheidszorg ontmoet", richt ze zich vooral op de ideologie, waarbij de gezondheidszorg pas aan het slot aan bod komt.

Waarom ze haar boek schreef

Joyce vertelt dat haar interesse ontstond toen ze besefte dat sommige mensen letterlijk menen dat mannen vrouwen kunnen zijn — het kwartje viel toen ze las dat lesbiennes die principieel niet met trans vrouwen willen slapen "bigot" zouden zijn. Ze gebruikt de analogie dat één onwaarheid de hele wiskunde breekt (zoals 1 = 0). Maar ze besloot het boek pas te schrijven na een bijeenkomst in Manchester (2019), waar ze haar eerste detransitioners ontmoette — vaak lesbische, gendernonconforme jonge vrouwen. Wat mensen volgens haar in beweging brengt, is het besef dat het kinderen schaadt; dat noemt ze het "Scooby-Doo-probleem": waarom laten ze de kinderen niet met rust?

Haar diagnose van de ideologie

Ze verwijst naar Jonathan Haidt, die volgens haar stelt dat scholen drie schadelijke "levensregels" aanleren (wat je niet doodt maakt je zwakker; gevoelens zijn een goede gids voor de werkelijkheid; mensen zijn óf geheel goed óf geheel slecht) — een soort "anti-cognitieve gedragstherapie". Daar bovenop, zegt Joyce, leren we kinderen dat man en vrouw zelfverklaarde, "ineffabele" categorieën zijn zonder externe toets. Ze plaatst dit in een filosofisch kader (toegelicht door filosofen op een symposium): een tot het uiterste doorgedreven, Rousseauiaans hyper-individualisme waarin zelfdefinitie het hoogste goed is en elke categorisering ("assigned at birth") als dwingend en kwaad geldt.

Een "koekoek" in twee systemen

Joyce betoogt dat deze ideologie als een koekoek in het nest van het mensenrechtenkader is gekropen: dat kader weegt objectief botsende rechten tegen elkaar af, terwijl identiteit hier als overheersende waarde alles overtroeft. Dezelfde "koekoek" ziet ze in de geneeskunde. Genderklinieken dragen volgens haar de mantel van de geneeskunde — consulten, bloedtesten, diagnoses, recepten — maar bedrijven geen echte geneeskunde: de patiënt zegt wie hij is en wordt bevestigd. Dat verklaart volgens haar waarom er na twintig jaar puberteitsremmers zo weinig bewijs is, geen gecontroleerde studies en geen langetermijn-follow-up: men stelt alleen de vraag "wie ben jij?".

De kern van haar betoog

Met een verwijzing naar Judith Butlers idee van gender als "een imitatie zonder origineel" vergelijkt Joyce de genderkliniek met een toneel waar mensen hun gender "opvoeren". Daarin ligt volgens haar het antwoord op het Scooby-Doo-probleem: als je volwassenen op hun woord gelooft, waarom kinderen dan niet — ook al weten we dat de meeste kinderen die zich zo uiten, met rust gelaten, opgroeien zonder genderdysforie. Haar punt is niet primair medisch maar dat wat zich als geneeskunde voordoet, in werkelijkheid het bevestigen van een zelfverklaarde identiteit is.

Bronnen

• YouTube — Genderklinieken beoefenen geen echte geneeskunde maar bevestigen identiteiten — Helen Joyce
• Helen Joyce — Trans: When Ideology Meets Reality