De ongemakkelijke waarheid over genderideologie — diepte-interview met Helen Joyce

Over Helen Joyce

Helen Joyce begon haar loopbaan als wiskundige en werd daarna journalist. Tijdens haar werk als stafjournalist bij The Economist kreeg ze in 2017 de opdracht een artikel te schrijven over kinderen die zich als trans identificeren, een onderwerp waarvan ze toen nog niets wist. Het idee dat man- of vrouw-zijn een kwestie van zelfverklaring zou zijn in plaats van biologie liet haar niet meer los. Ze bleef onderzoeken en schreef in 2020 een boek dat in 2021 verscheen, Trans: when ideology meets reality. Inmiddels is ze een van de directeuren van Sex Matters, een Britse organisatie die opkomt voor op sekse gebaseerde rechten. In dit Engelstalige interview, opgenomen in Nieuw-Zeeland, bespreekt ze wat haar dreef en wat zij ziet als de gevolgen van genderideologie.

Waarom dit onderwerp haar niet losliet

Vanuit haar wiskundige achtergrond viel Joyce op dat de uitspraak "een vrouw is iedereen die zich als vrouw identificeert" een cirkelredenering is en geen echte definitie. Ze vroeg zich af hoe zoiets in wetgeving verankerd kon raken, en wat dat zou betekenen voor zaken waar het verschil tussen mannen en vrouwen er volgens haar toe doet, zoals sport, vrouwenruimtes en de geneeskunde. Toen ze hierover net zulke vragen stelde als bij elke andere reportage, kreeg ze volgens haar een totaal andere reactie dan gewend: ze beschrijft een afwijzende e-mail en een blokkade op sociale media van een bekende belangenorganisatie. Juist die felle weerstand op gewone journalistieke vragen wekte haar argwaan dat er meer aan de hand was.

Een samenloop van factoren, geen complot

Joyce noemt het geen complot maar een samenloop van omstandigheden. Ze wijst op het postmodernisme, dat volgens haar het idee van een gedeelde werkelijkheid ondermijnt; op sociale media, waardoor ideeën zich snel onder kinderen kunnen verspreiden zonder dat volwassenen meekijken; en op gevestigde lobbygroepen die na het behalen van eerdere doelen, zoals het homohuwelijk, een nieuwe zaak zochten. Ze beschrijft de beweging als in de kern taalkundig: omdat er volgens haar geen andere grond is dan iemands eigen verklaring, vereist het dat anderen meegaan in dat taalgebruik en hun ruimtes openstellen. Tegelijk benadrukt ze de onverwachte allianties die ontstaan tussen mensen die elkaar voorheen nauwelijks vonden, zoals links-feministische en christelijke groepen die samenwerken.

Kinderen, ouders en de weg terug

Joyce uit scherpe kritiek op wat "gender-affirming care" wordt genoemd, vooral bij kinderen, en voorspelt dat men hier later met afschuw op terug zal kijken. Ze stelt dat ouders onder druk worden gezet met de boodschap dat niet meteen bevestigen tot zelfbeschadiging of zelfdoding zou leiden, terwijl recent hoogwaardig onderzoek in onder meer het Verenigd Koninkrijk en Finland volgens haar laat zien dat na correctie voor andere factoren, zoals autisme, gezinsproblemen of eetstoornissen, dat extra risico er niet is. Ze toont begrip voor ouders die in een pijnlijke positie zijn gebracht. Als weg terug bepleit ze een stapsgewijze aanpak die begint bij vrijheid van meningsuiting en overtuiging, daarna op sekse gebaseerde rechten, en pas daarna de gendergeneeskunde. Niets is volgens haar onvermijdelijk; het vergt volhardend werk.

Bronnen

• YouTube — De ongemakkelijke waarheid over genderideologie — interview met Helen Joyce