Helen Joyce over jeugd-gendergeneeskunde — gesprek met Yascha Mounk

Over Helen Joyce en Yascha Mounk

In dit Engelstalige gesprek spreekt Yascha Mounk met Helen Joyce, een van de invloedrijke stemmen in het debat over transgenderkwesties, met name in het Verenigd Koninkrijk. Joyce werkt bij de organisatie Sex Matters. Centraal staat de vraag hoe het Verenigd Koninkrijk de afgelopen jaren een opvallende verschuiving heeft doorgemaakt in het denken over gendergeneeskunde voor jongeren, en waarom de Verenigde Staten daarin volgens haar een uitzondering vormen.

De Cass Review en de kliniek voor jongeren

Joyce bespreekt de review van kinderarts Hilary Cass, die op verzoek van de overheid de NHS-zorg voor kinderen onder de 18 onderzocht — concreet de GIDS-kliniek (gender identity development services) van de Tavistock-kliniek in Londen, de enige gespecialiseerde dienst voor heel Engeland en Wales. Over die dienst bestonden al jarenlang zorgen; volgens Joyce sloeg een verpleegkundige al in 2004 alarm. Ze noemt ook de rechtszaak van Keira Bell, die als tiener transitioneerde, testosteron kreeg, een operatie onderging en daar later spijt van kreeg. Joyce stelt dat de Cass Review concludeert dat de bewijsbasis voor pediatrische gendergeneeskunde onvoldoende is, ook voor ingrepen met levensveranderende gevolgen.

Puberteitsremmers en het idee van een "pauzeknop"

Volgens Joyce is de rechtvaardiging voor puberteitsremmers in de loop der tijd meermaals veranderd: van het idee dat men "transseksuele kinderen" kon herkennen, naar het idee van een pauzeknop, naar het argument rond suïcide. Ze betoogt dat de pauzeknop-gedachte niet klopt, omdat vrijwel niemand die op puberteitsremmers begint daarna stopt: wie puberteitsremmers kiest, kiest in de praktijk voor cross-sekse-hormonen met blijvende gevolgen. Ze beschrijft mogelijke gevolgen zoals onvruchtbaarheid en effecten op botten en hersenontwikkeling, en stelt dat juist de periode van de puberteit doorgaans helpt om genderdistress te laten afnemen.

Het suïcide-argument en de bredere beweging

Joyce stelt dat het argument dat kinderen zonder deze behandeling suïcide zouden plegen volgens de Cass Review niet wordt ondersteund door de cijfers, en waarschuwt dat het verspreiden van zo'n narratief zelf schade kan aanrichten. Ze wijst erop dat genderdistress vaak samengaat met andere problemen. Verder maakt ze onderscheid tussen mensen die zich als trans identificeren en wat zij "de trans rights movement" noemt: een politieke agenda die volgens haar het bestaan van binaire sekse bagatelliseert en zelfverklaarde genderidentiteit vooropstelt. Ze bepleit een benadering die mensen accommodeert, met behoud van vrouwen-specifieke ruimtes, en vergelijkt het denken hierover met hoe een pluralistische samenleving omgaat met uiteenlopende overtuigingen. Tot slot bespreekt ze de verschillen tussen het VK, Scandinavische landen en de VS, waar het debat volgens haar sterk gepolariseerd is.

Bronnen

• YouTube — Helen Joyce over jeugd-gendergeneeskunde — gesprek met Yascha Mounk