Transgenderisme: een sociale besmetting — Helen Joyce

Over Helen Joyce

In dit Engelstalige interview reageert Helen Joyce op de vraag of de sterke toename van het aantal kinderen dat zich met genderdysforie meldt, gezien moet worden als een vorm van sociale besmetting. De interviewer wijst erop dat in de Verenigde Staten de kinderen die zich melden overwegend uit een smalle achtergrond komen: witte gezinnen met een midden- en hoog inkomen. Volgens hem wijst dat patroon op een sociale dynamiek. Joyce noemt de explosie in de aantallen een verschijnsel dat om uitleg vraagt en legt in haar antwoord uit waarom de vorm die psychisch lijden aanneemt sterk samenhangt met de cultuur waarin iemand opgroeit.

Lijden krijgt een vorm die de cultuur aanreikt

Joyce stelt dat psychisch lijden van alle tijden is, maar dat de gedaante waarin het zich uit afhangt van de verhalen die een cultuur over zichzelf vertelt. Zij verwijst naar historische aandoeningen die we nu nauwelijks nog zien, zoals hysterie, en naar "shell shock" waarmee soldaten na de Eerste Wereldoorlog hun lijden uitdrukten. Posttraumatische stress noemt zij als een betrekkelijk recente manier om datzelfde lijden te benoemen. Volgens haar duiken denkbeelden zoals "in het verkeerde lichaam geboren zijn" zelden op zonder dat een cultuur ze aanreikt. Dat grote aantallen mensen hun lijden nu zo interpreteren, is volgens haar het gevolg van iets dat in de cultuur is veranderd, met een versnelling in het afgelopen decennium.

Van een klein groepje jongens naar grote aantallen meisjes

Vijftig jaar geleden kwam genderdysforie volgens Joyce bij kinderen vrijwel niet voor. Als het al voorkwam, ging het bijna uitsluitend om heel verfijnde, "vrouwelijke" jongetjes die volgens haar veel vaker dan andere jongens later homoseksueel bleken te zijn. Juist die jongens werden vaak gepest en beschaamd en kregen te horen dat ze zich anders moesten gedragen, wat genderleed kon oproepen. Toch dachten clinici er volgens haar destijds niet over om lichamelijk in te grijpen of zo'n jongen te vertellen dat hij eigenlijk een meisje was. Vanaf de jaren tien meldden zich ineens tienermeisjes bij de klinieken, een groep die genderclinici daarvoor niet kenden. Joyce stelt dat er vóór ongeveer 2010 geen enkel wetenschappelijk artikel over genderleed bij tienermeisjes bestond.

Een behandelpad dat van koers veranderde

Joyce schetst hoe het behandelpad verschoof. Volgens haar begonnen Nederlandse clinici in de jaren negentig erover na te denken om die jongens te behandelen alsof zij werkelijk meisjes waren. Die aanpak werd nog geen twintig jaar geleden in Amerika overgenomen en vervolgens zonder waarborgen aan een vrij grote groep mensen gegeven. De tienermeisjes die zich later meldden, kregen volgens haar een behandelpad dat oorspronkelijk voor verfijnde jongetjes was bedacht, terwijl die jongens er volgens haar eigenlijk ook niet zo behandeld hadden moeten worden. Als korte verklaring voor waarom we dit nu zien, wijst Joyce op veranderingen in de cultuur, en zij noemt onderwerpen die nog uitgediept kunnen worden, zoals wat er op scholen en online gebeurt.

Bronnen

• YouTube — Transgenderisme: een sociale besmetting — Helen Joyce