Helena Kerschner — voormalig transgender tiener deelt krachtig verhaal
Helena Kerschner identificeerde zich als tiener als transgender, geïnspireerd door online communities.
Over Helena Kerschner
In dit Engelstalige interview vertelt Helena Kerschner haar verhaal als jonge vrouw die als tiener dacht transgender te zijn en anderhalf jaar lang testosteron gebruikte, voordat ze tot het inzicht kwam dat het een vergissing was. Ze beschrijft haar transitie en detransitie niet als een plotseling besluit, maar als een geleidelijk proces dat begon rond haar vijftiende. Haar getuigenis biedt een kijk op hoe online omgevingen, lichaamsbeeld en geestelijke gezondheid samen een rol speelden in haar keuzes.
Een geleidelijk proces via internet
Kerschner vertelt dat ze rond haar vijftiende weinig vrienden had en sterk leunde op internet en sociale media voor haar dagelijkse leven. In die omgeving kwam ze in aanraking met denkbeelden over gender. Volgens haar verhaal kreeg ze de boodschap dat gevoelens van anders zijn, ongemak met je lichaam of het idee dat andere meisjes je niet begrijpen, betekenden dat je trans was. Het veranderen van haar voornaamwoorden leverde steeds veel positieve bevestiging op. Over een periode van ongeveer twee jaar ging ze, naar eigen zeggen, steeds verder: van voornaamwoorden tot het kort knippen van haar haar, tot de overtuiging dat ze eigenlijk een jongen had moeten zijn. Ze beschrijft dat ze in die periode los stond van de werkelijkheid en weinig tegenwicht in het echte leven had.
Lichaamsbeeld en geestelijke gezondheid
In het gesprek vertelt Kerschner dat ze al op jonge leeftijd worstelde met depressie, angst en problemen met haar lichaamsbeeld, mede doordat haar familie betrokken was bij de beautyindustrie. De boodschap dat dit ongemak kwam doordat ze in het verkeerde lichaam was geboren, en dat testosteron en operaties dat zouden oplossen, vond ze naar eigen zeggen verleidelijk. Ze beschrijft dat ze pas na een periode van twijfel, en nadat ze minder tijd online was gaan doorbrengen, tot de conclusie kwam dat het geheel een vergissing was. Toen ze dit op een oud sociale-media-account bekendmaakte, kreeg ze afwijzende reacties van oude vrienden.
Toegang tot hormonen en de gevolgen
Kerschner vertelt dat het verkrijgen van testosteron, anders dan ze had verwacht, eenvoudig was. Ze beschrijft een afspraak van ongeveer een uur, met gesprekken met een maatschappelijk werker en een verpleegkundig specialist, zonder psychologisch onderzoek of een diagnose genderdysforie. Volgens haar werd op haar medische dossier een endocriene aandoening genoteerd. Ze begon naar eigen zeggen met een relatief hoge dosis. De effecten waren voor haar vooral psychisch: prikkelbaarheid, rusteloosheid en later heftige woede-uitbarstingen, die op een dieptepunt leidden tot een ziekenhuisopname. Ze gebruikte ongeveer anderhalf jaar testosteron en onderging geen operaties. Ze benadrukt dat ze zichzelf gelukkig acht zonder blijvende lichamelijke gevolgen, maar wijst erop dat dit volgens haar niet voor iedereen geldt.
Boodschap aan ouders
Tot slot richt Kerschner haar boodschap vooral op ouders. Ze adviseert om signalen bij een tiener niet af te doen als een voorbijgaande fase, en om zich te informeren en in contact te komen met andere ouders en professionals. Ze noemt in dit verband de organisatie Genspect. Volgens haar is het aan ouders om hun kind te helpen navigeren en te beschermen tegen invloeden die richting ingrijpende, blijvende keuzes duwen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.