Transgender, detransitie en genderideologie — gesprek met Helena Kerschner
Helena Kerschner bespreekt in een openhartig gesprek haar ervaringen met transgender-zijn, haar detransitie en de bredere genderideologie.
Over Helena Kerschner
Helena Kerschner is een detransitioner die in dit Engelstalige gesprek (op de podcast Theology in the Raw) openhartig haar verhaal vertelt. Rond haar veertiende doorliep zij een moeilijke periode: ze had het zwaar op school, werd gepest en buitengesloten en verliet uiteindelijk het klaslokaal. Ze bracht veel tijd alleen door op haar computer en raakte op Tumblr betrokken bij online gemeenschappen. Volgens haar verschoof haar wereldbeeld daar geleidelijk richting een sociale-rechtvaardigheidskader, waarna ze zichzelf eerst als non-binair en later als transman ging identificeren. Ze nam ongeveer zeventien maanden testosteron, van augustus 2016 tot eind februari 2018, en besloot daarna te detransitioneren.
Genderdysforie versus normale puberteit
Kerschner maakt een onderscheid tussen wat zij zelf ervoer en wat sommige van haar vrienden beschrijven. Zij zegt geen diepe, levenslange incongruentie te hebben gevoeld, maar vooral ongemak met haar lichaam: ze was naar eigen zeggen wat te zwaar, voelde zich onprettig bij seksuele aandacht en herkende zich als kind meer in het spel van jongens dan van meisjes. Die gevoelens beschouwt ze grotendeels als normale ervaringen die niet als genderdysforie zouden moeten worden gepathologiseerd. In het gesprek bespreekt ze dat de diagnose genderdysforie volgens haar zo breed is geformuleerd dat heel verschillende mensen onder dezelfde noemer vallen: mensen met een diepe, vroege incongruentie én mensen met meer alledaagse onzekerheid over hun veranderende lichaam. Ze noemt dat de term in 2013 verschoof van "gender identity disorder" naar "gender dysphoria".
Sociale besmetting en online gemeenschappen
Een centraal thema is wat Kerschner sociale besmetting (social contagion) noemt. Ze beschrijft Tumblr als een eigen wereld met eigen hiërarchieën en gewoonten, waar onder vooral jonge meisjes emotionele nood soms wordt geromantiseerd. Ze trekt een parallel met eerdere trends zoals zelfbeschadiging en met eetstoornissen als anorexia, die ze beschrijft als bekende, gedocumenteerde patronen onder adolescente meisjes. Volgens haar zochten de meisjes in haar omgeving via een trans-identiteit naar gemeenschap, betekenis en sociale erkenning, en herinterpreteerden ze gewone klachten over hun lichaam als bewijs dat ze trans waren. Ze koppelt dit aan de sterke toename van vooral tienermeisjes die zich als trans of non-binair identificeren en verwijst naar een gerapporteerde stijging bij het Tavistock-centrum in het Verenigd Koninkrijk.
Detransitie en advies aan ouders
Kerschner vertelt dat haar detransitie volgde op een moment waarop haar spijt niet langer te onderdrukken was. Ze legt uit waarom de gemeenschap soms hard reageert op wie detransitioneert, zeker wanneer iemand ook ideologisch begint te twijfelen. Ook is ze kritisch op onderzoeken naar spijt: volgens haar meten sommige studies spijt op een manier die mensen mist die simpelweg wegblijven bij de kliniek of geen hersteloperatie ondergaan. Aan ouders adviseert ze om niet op het oppervlakteniveau over hormonen te discussiëren, maar onder de discussie te kijken naar de onderliggende emoties, te luisteren en een veilige, open ruimte te bieden. Ze raadt aan video's zoals die van haarzelf vooral aan ouders te laten zien en niet aan het kind op te dringen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.