Voormalig trans-tiener deelt krachtig verhaal over in en uit het transgenderisme (Helena Kerschner)
Helena Kerschner deelt haar krachtige en eerlijke verhaal over hoe ze als tiener in het transgenderisme terechtkwam en er weer uitkwam.
Over Helena Kerschner
Helena Kerschner is een jonge vrouw die als tiener een sociale en medische gendertransitie begon en daar later op terugkwam. In dit Engelstalige interview vertelt ze dat ze anderhalf jaar testosteron gebruikte voordat ze besloot dat de transitie een vergissing was. Ze beschrijft haar verhaal als waarschuwing, vooral gericht aan ouders, en noemt haar betrokkenheid bij de organisatie Genspect, een groep van ouders en professionals die ouders ondersteunt.
Hoe het begon: online invloeden en kwetsbaarheid
Volgens Helena begon haar proces rond haar vijftiende, in een periode waarin ze weinig vrienden had en bijna voortdurend online was. Via sociale media kwam ze in aanraking met gendergerelateerde en bredere ideologische denkbeelden. Ze vertelt dat ze de boodschap kreeg dat gevoelens van anders-zijn of ongemak met haar lichaam erop wezen dat ze trans was. Ze worstelde naar eigen zeggen al jong met somberheid, angst en een negatief lichaamsbeeld, mede door een opvoeding waarin de beauty-industrie een grote rol speelde. De boodschap dat dit ongemak kwam doordat ze in het verkeerde lichaam geboren zou zijn, vond ze daardoor aantrekkelijk. Over een periode van ongeveer twee jaar veranderde ze stap voor stap haar voornaamwoorden en uiterlijk, telkens gevolgd door online bevestiging, tot ze concludeerde dat ze eigenlijk een jongen was.
Toegang tot testosteron en de gevolgen
Helena vertelt dat ze rond haar achttiende uit huis kwam met haar besluit en testosteron wilde gebruiken. Het verkrijgen ervan ging volgens haar opvallend makkelijk: via een afspraak van ongeveer een uur bij Planned Parenthood, met een gesprek met een maatschappelijk werker en een verpleegkundig specialist, werd ze goedgekeurd zonder psychologische screening of diagnose genderdysforie. In haar dossier stond volgens haar een endocriene aandoening als reden. Ze begon naar eigen zeggen met 100 milligram per week, een relatief hoge startdosis, mede omdat ze zelf om meer vroeg. Fysiek veranderde er volgens haar weinig, maar de psychologische effecten waren intens: een overweldigend libido, prikkelbaarheid, rusteloosheid en uiteindelijk woede-uitbarstingen. Dit leidde tot zelfbeschadiging en een opname op een psychiatrische afdeling. Ze benadrukt dat geen van haar behandelaars een verband legde tussen het testosteron en deze klachten.
Detransitie en haar boodschap aan ouders
Na ongeveer anderhalf jaar kwam Helena tot de conclusie dat het geheel een vergissing was. Ze onderging naar eigen zeggen geen operaties. Ze schrijft haar omkeer mede toe aan het feit dat ze minder online was en zo afstand kreeg van de voortdurende sociale bevestiging. Toen ze haar detransitie aankondigde, kreeg ze felle reacties van voormalige vrienden. Ze beschrijft dat ze zichzelf geluk wenst dat ze relatief ongeschonden bleef, en wijst op anderen die blijvende gevolgen ondervonden, zoals onvruchtbaarheid of operaties op jonge leeftijd. Haar advies richt ze vooral op ouders: neem signalen serieus, schrijf het niet af als een fase, zoek informatie en contact met andere ouders, en verwijst daarbij naar Genspect.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.