Helena Pique: groepsdenken, sociale besmetting en detransitie
Helena Pique van het Pique Resilience Project analyseert de rol van groepsdenken en sociale besmetting bij de toename van genderdysforie bij adolescente meisjes. Ze bespreekt hoe online communities een versterkende werking hebben op genderidentiteitsverwarring en hoe haar eigen transitie sterk door sociale druk werd beïnvloed. Na haar detransitie zet ze zich in voor eerlijke informatie over de risico's van vroege medicalisering.
Over Helena en het Pique Resilience Project
In dit gesprek met Benjamin Boyce vertelt Helena, lid van het Pique Resilience Project, over haar weg na detransitie. Het project is een groep jonge vrouwen die aandacht vraagt voor detransitie en de risico's van vroege medicalisering. Helena verhuisde naar Chicago, oorspronkelijk voor een informed-consent-kliniek waar ze haar transitie begon. Ze gebruikte ongeveer zeventien maanden testosteron voordat ze detransitioneerde. Een jaar na haar eerste interview blikt ze terug op hoe haar denken sindsdien is veranderd.
Groepsdenken en sociale druk
Helena beschrijft hoe ze in de online cultuur en later in de lokale scene in Chicago het gevoel had een script te moeten volgen. Een echt gesprek over wat gender is, was volgens haar nauwelijks mogelijk; afwijken van de orthodoxie werd door de cultuur afgekeurd. Ze voelde zich daardoor steeds meer geremd en geïsoleerd. Een deel van haar uiteindelijke besluit om te detransitioneren kwam voort uit het besef dat de gemeenschap niet de accepterende bubbel was die ze had verwacht. Ze merkt op dat het concentreren van veel mensen rond één thema dat thema groter kan maken in plaats van kleiner.
Van de ene orthodoxie naar de andere
Na haar detransitie kreeg Helena veel steun uit genderkritische hoek, wat ze als intoxicerend ervoer juist omdat ze zich extra kwetsbaar voelde. Gaandeweg merkte ze dat ook die kring eigen vaste denkbeelden had en kritiek slecht verdroeg. Boyce en Helena bespreken hoe een orthodoxie kwetsbare mensen aantrekt die houvast zoeken, en hoe radicalisme een manier kan zijn om die kwetsbaarheid naar buiten te projecteren. Helena zegt bewust afstand te willen houden van elke alomvattende ideologie en haar wereldbeeld niet op anderen te willen projecteren. Ze waarschuwt dat ook binnen de detransitie-gemeenschap een soort evangeliserende houding kan ontstaan.
Detransitie, zorg en oorzaken
Helena vertelt dat de zorg na haar detransitie tekortschoot: sommige hulpverleners leken detransitie niet te willen erkennen, anderen begrepen niet wat er speelde. Een therapeut zou haar besluit als plotseling en als mogelijk geïnternaliseerde transfobie hebben geframed, waarna Helena de behandeling stopte. Ze koppelt haar genderdysforie aan eerdere problemen, waaronder lichaamsbeeld, trauma en gezinsdynamiek, en vergelijkt het mechanisme met een eetstoornis. Tijdens een behandeling voor een eetstoornis kwam haar dysforie tijdelijk hevig terug. Ze beschrijft genderdysforie voor de meeste mensen als een mengsel van sociale en innerlijke factoren, zelden puur het een of het ander. Het Pique Resilience Project onderzoekt onder meer mogelijke verbanden tussen PCOS en genderdysforie. Helena leest in deze periode onder meer over trauma en psychologie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.