Queer is geen identiteit, het is een politieke positie — James Lindsay
Queer is geen identiteit, het is een politieke positie — James Lindsay
Over James Lindsay
In dit Engelstalige interviewfragment gaat auteur James Lindsay in op het verschil tussen homoseksualiteit als identiteit en "queer" als politieke positie. Hij stelt dat hij zijn werk maakt door teksten van queer-theoretici hardop voor te lezen aan mensen die liever niet horen wat erin staat. Het gesprek vertrekt vanuit een vraag van de interviewer over de vroegere stigmatisering van homomannen en de vrees dat de "T" en de "Q" van LGBTQ die oude, kwaadaardige stereotypen opnieuw oproepen.
Queer als politieke positie, niet als identiteit
De kern van Lindsays betoog is dat "queer" volgens de queer-theorie geen individuele identiteit is, maar een politieke positie. Hij verwijst naar queer-theoreticus David Halperin, die het woord volgens Lindsay als eerste in de queer-theorie definieerde, en wel uitdrukkelijk niet als identiteit maar als een positie die zich verzet tegen wat normaal, legitiem en dominant is. In die opvatting moeten het normale en het legitieme, naast dominantie, juist worden afgebroken. Lindsay benadrukt dat Halperin in de openingszin van die definitie expliciet stelt dat queer iets anders is dan een homo-identiteit.
Radicalen en bewegingen voor burgerrechten
Lindsay schetst een patroon dat hij in activistische bewegingen herkent. Activisten die werkelijk burgerrechten nastreven, gaan volgens hem naar huis zodra die rechten zijn behaald, omdat het hun doel was om hun leven te kunnen leiden. De radicalen daarentegen vertrekken nooit; zij hechten zich aan de zijkant van zo'n beweging. Hij verwijst naar gesprekken met homo-activisten uit de jaren negentig die zeiden dat zij aan de ene kant tegen religieus rechts moesten vechten en aan de andere kant tegen queer-theoretici die zich volgens hem openlijk verzetten tegen het homohuwelijk en tegen acceptatie, omdat de beweging radicaal moest blijven. Volgens Lindsay heeft de queer-positie meegelift op een beweging die haar burgerrechtendoelen had bereikt, waarna de meeste mensen hun gewone leven hervatten en alleen de radicalen doorgingen.
Drag Queen Story Hour en het effect op homo-acceptatie
Als voorbeeld noemt Lindsay een tekst over Drag Queen Story Hour. Hij citeert dat dit programma weliswaar gebruikmaakt van beeldspraak van empathie en zichtbaarheid voor LGBTQ, van de marketingtaal tot de boekenkeuze, en dat dit deels strategisch gebeurt om de educatieve waarde te rechtvaardigen, maar dat de auteurs suggereren dat het ook andere rollen vervult. Daarmee onderbouwt Lindsay zijn stelling dat dit niemands belangen vertegenwoordigt en dat het hardop wordt toegegeven. Op de vraag of dit de acceptatie van homo's in de toekomst zal raken, antwoordt hij dat het die acceptatie nu al raakt, wat hij een tragedie noemt. In zijn lezing dient deze dynamiek niemands belang, behalve dat van een handvol activisten die er macht, faam of fortuin uit halen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.